เครื่องบินเล็กขนาด 12 ที่นั่งบินฝ่าลมแปรปรวนที่มักเกิดขึ้นเสมอในช่วงบ่าย ที่ทะเลทรายคาลาฮารี ประเทศบอตสวานา (Botswana) พาให้เครื่องกระเด้งกระดอนเป็นระยะจนถึงซาวูเต (Savute) ที่ผมเลือกเป็นจุดหมายปลายทาง

“Welcome to Savute เอ่อ อากาศร้อนหน่อยนะครับ” โอเบด (Obed) ทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส เขาผู้นี้จะเป็นไกด์และใช้ชีวิตอยู่กับผมไปอีก 4 วัน 3 คืน 

“เอ่อ… ไม่หน่อยเลยครับ ผมแทบจะเดือดอยู่แล้ว” ผมตอบกลับพร้อมจับมือทักทาย เขาหัวเราะลั่น

ซาวูเตต้อนรับผมด้วยอุณหภูมิ 47 องศาเซลเซียส (ใช่ครับ สี่สิบเจ็ดองศาเซลเซียส) รถจี๊ปเปิดประทุนโล่งโจ้งที่วิ่งตะบึงฝ่าทะเลทรายระอุยามบ่าย ก่อให้เกิดลมเดือดพุ่งมาปะทะจากทุกทิศทุกทาง ผมรู้สึกเหมือนคนที่กำลังยืนอยู่หลังเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ที่กำลังเป่าลมร้อนใส่สุดพลัง ในวันที่ร้อนที่สุดของฤดูร้อน ผมแสบวูบวาบไปทั่วตัว ส่วนใบหน้านั้นก็ร้อนผ่าวราวคนเป็นไข้สูง

ซาวูเตอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติโชเบ (Chobe National Park) มีพื้นที่ราว ๆ 10,800 ตารางกิโลเมตร และเป็นดินแดนที่ได้รับการบันทึกอยู่ในภาพยนตร์สารคดีอันเกี่ยวข้องกับทวีปแอฟริกามากที่สุด ธรรมชาติที่นี่ยังคงบริสุทธิ์และงดงาม พร้อมพืชพรรณและสรรพสัตว์นานาชนิดที่มีลักษณะพิเศษกว่าที่อื่นในโลก ซาวูเตจึงเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องซาฟารีจำนวนมาก

“ตกลงยูตั้งใจมาตามหาเซอโกตีเหรอ” โอเบดถาม

“ใช่ ผมตั้งใจมาตามหาเซอโกตี” ผมตอบ

เซอโกตี

สิงโตแห่งซาวูเตเป็นสิงโตที่พัฒนาทักษะในการล่าสัตว์ใหญ่อย่างช้างแอฟริกัน ซึ่งเป็นคุณลักษณะพิเศษที่หาได้ยากมาก 

“ช้างแอฟริกันเป็นสัตว์ใหญ่และทรงพลัง มีอาวุธอันตรายอย่างงาและงวง ช้างอยู่รวมกันเป็นฝูงมีสมาชิกหลายตัว และพร้อมจะช่วยเหลือกันเสมอ การล่าช้างถือว่าอันตรายเป็นอย่างยิ่ง ตามปกติแล้วช้างจึงไม่ใช่เหยื่อของสิงโต ยกเว้นที่นี่” โอเบดชวนคุย

ที่ซาวูเตมีสิงโตฝูงสำคัญอยู่ 2 ฝูง (Pride) นั่นคือ The Marsh Pride และ The Northern Pride ต่างแบ่งกันครอบครองอาณาบริเวณแบบพื้นที่ใครพื้นที่มัน 

The Marsh Pride ประกอบด้วยสิงโตประมาณ 20 ตัว ทั้งหมดเป็นพี่น้องร่วมพ่อเดียวกันแต่ต่างแม่ พวกมันได้รับการฝึกฝนให้ร่วมกันล่าช้างแอฟริกันได้สำเร็จ และชินกับการออกล่าสัตว์ใหญ่ชนิดนี้

เมื่อ 10 กว่าปีก่อน ลูกสิงโตตัวหนึ่งชื่อว่า ‘เซอโกตี’ (Sekoti) เกิดมาในฝูง The Marsh Pride แต่เซอโกตีเป็นสิงโตเพศผู้ในกลุ่มพี่น้องที่เป็นเพศเมียทั้งหมด ส่งผลให้เซอโกตีเติบโตกับพี่น้องเพศหญิงและฝังตัวอยู่กับครอบครัวนานกว่าสิงโตเพศผู้อื่น ๆ

ปกติสิงโตที่เติบโตกับพี่น้องเพศชายจะแยกออกจากฝูงเมื่ออายุประมาณ 4 ปี เพื่อออกเร่ร่อนด้วยตัวเอง หรือในหลายกรณีก็อาจถูกพ่อสิงโตขับออกจากฝูง โดยพวกมันพี่น้องเพศชายจะออกล่าและเดินทางไปด้วยกัน พวกมันจะไปหาตัวเมียอื่น ๆ นอกฝูงเพื่อสร้างครอบครัวใหม่ นั่นเป็นกฎธรรมชาติอย่างหนึ่งที่ป้องกันการสืบพันธุ์แบบซ้ำซ้อนระหว่างสมาชิกสายเลือดเดียวกัน สำหรับกรณีของเซอโกตีนั้น มันต้องรออีก 2 ปีกว่าน้องชาย 3 ตัวจะเกิด (น้องชายชื่อ Tshekedi, Pretty Boy และ Blondi) และต้องรอจนกว่าน้อง ๆ จะอายุครบ 4 ปี ทั้งเซอโกตีและน้อง ๆ จึงแยกออกมาจากฝูง

ในตอนนั้นเซอโกตีกำลังเป็นหนุ่มฉกรรจ์ มันมีพละกำลังเหนือสิงโตอื่น ๆ หากเกิดการท้าทายและต่อสู้กัน ไม่ว่าจะเป็นสนามไหน มันก็เอาชนะสิงโตเพศผู้ทั้งหลายได้จนกลายเป็นผู้นำของสิงโตฝูงใหม่ ที่ได้รับการขนานนามว่า The Northern Pride

ความที่เซอโกตีเรียนรู้ทักษะการล่าช้างมากจากฝูงเดิม มันจึงนำทักษะพิเศษนี้ไปฝึกฝนสมาชิกฝูงใหม่ของมันด้วย ทั้ง The Marsh Pride และ The Northern Pride ร่วมกันครอบครองซาวูเต โดยแบ่งพื้นที่แยกกันล่าแบบฝูงใครฝูงมัน และต่อให้เซอโกตีจะถือกำเนิดจาก The Marsh Pride แต่เหตุการณ์สิงโตฆ่าสิงโตด้วยกันระหว่างสมาชิก 2 ฝูงนี้ก็เกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ เพื่อลดอำนาจของอีกฝ่าย

ตอนที่เซอโกตีเกิด มันเป็นที่สนใจของนักสัตวศาสตร์และพรานในเขตซาวูเตมาก เพราะน้อยครั้งมากที่จะมีลูกสิงโตเพศผู้เพียงตัวเดียวในหมู่สิงโตเพศเมีย และยังอาศัยร่วมกับฝูงนานหลายต่อหลายปี คำว่าเซอโกตีเป็นภาษาพื้นเมือง มีความหมายว่า ‘ตัดให้กุด’ และเป็นชื่อที่เหล่าพรานตั้งให้สิงโตตัวนี้ มาจากลักษณะเด่นที่หางมันสั้นกุดกว่าสิงโตโดยทั่วไป

ตลอด 10 ปีที่เซอโกตีเป็นจ่าฝูง มันเป็นสิงโตสวยสง่าดังราชาแห่งซาวูเต จนมี Facebook Sekoti Male Lion พร้อมผู้ติดตามจำนวนนับพันที่คอยเฝ้าดูพฤติกรรมของราชสีห์ตัวนี้มาจากทุกมุมโลก รวมทั้งเป็นพื้นที่ที่คอยเผยแพร่ข้อมูลล่าสุดจากพราน นักสัตวศาสตร์ หรือนักท่องเที่ยวที่อาจพบเห็นเซอโกตีจากมุมไหน ๆ ก็ตามในพื้นที่อันกว้างใหญ่แห่งนี้ และผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

วันที่ 9 ตุลาคมปีที่แล้ว ปรากฏภาพเซอโกตีนอนป่วย ร่างกายทรุดโทรม กำลังได้รับความช่วยเหลือจากทีมสัตวแพทย์แห่งบอตสวานา

“เมื่อราว ๆ 5 เดือนก่อน มีผู้พบเซอโกตีไม่สบาย ร่างกายผ่ายผอมลงเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ มันเริ่มออกล่าน้อยลง จนล่าแทบไม่ได้ ราว ๆ เดือนตุลาคม มีคนพบร่างเซอโกตีนอนนิ่งแต่ยังมีลมหายใจ ทางเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้องตัดสินใจยิงยาสลบเพื่อนำเลือดมาตรวจหาสาเหตุที่ทำให้มันป่วย” โอเบดเล่า

“การช่วยเหลือทำได้เพียงให้น้ำเกลือเท่านั้น ทีมนักวิทยาศาสตร์และสัตวแพทย์ตัดสินใจไม่รักษาเซอโกตีแต่อย่างใด เพราะการรักษาถือเป็นการแทรกแซงวัฏจักรตามธรรมชาติ ส่วนการนำเลือดไปวิเคราะห์ในห้องทดลองก็เพื่อตรวจให้แน่ใจว่าเป็นเชื้อโรคชนิดใด หากเซอโกตีตาย ร่างของมันอาจถูกสัตว์กินซากอย่างแร้ง ไฮยีนา หรือแม้กระทั่งสิงโตหิวกระหายบางตัวกัดกิน และนั่นอาจนำไปสู่การแพร่ระบาดของโรคร้ายในสรรพสัตว์แห่งซาวูเต เราจึงต้องเตรียมการป้องกันไว้ก่อน” โอเบดเล่าให้ฟังไปเรื่อย ๆ 

“ยูเห็นภาพเซอโกตีล่าสุดหรือยัง” เขาถาม ผมหันมาส่ายศีรษะปฏิเสธ

“นี่ไง” โอเบดเอ่ย พร้อมยื่นมือถือให้ผมดู นั่นคือโพสต์ที่ปรากฏใน Facebook : Sekoti Male Lion เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ก่อนผมบินมาที่นี่ในวันที่ 1 ธันวาคม

เซอโกตีอยู่ไหน

ปฏิบัติการตามหาเซอโกตีเริ่มต้นขึ้นทันทีในบ่ายวันนั้นเมื่อผมไปถึง Savute Safari Lodge อันเป็นที่พักของผมไปอีก 4 วัน กล้องส่องทางไกลนำสายตาไปสู่บ่อน้ำเบื้องหน้า

ช้างแอฟริกันโขลงใหญ่กำลังดื่มน้ำเล่นน้ำอยู่อย่างสบายใจ ต่อมาก็มีโขลงที่ 2 ตามมาสมทบ แถมยังมีโขลงที่ 3 โขลงที่ 4 ตามมาอีกในยามบ่ายอันร้อนจัด ผมสังเกตพบว่าช้างแอฟริกันเป็นสัตว์ที่น่าฉงนมากครับ เพราะเมื่อโขลงที่ 1 ลงมากินน้ำเล่นน้ำ โขลงที่ตามมาจะมาหยุดรอสังเกตการณ์อยู่บนเนินไกล ๆ รอให้โขลงแรกจบภารกิจเสียก่อน แล้วจึงทยอยลงมาเป็นระลอก ๆ อย่างผู้มีวินัย โดยไม่ต้องทะเลาะแย่งชิงกันเลย

“ช้างแอฟริกาออกหาอาหารและแหล่งน้ำทั้งกลางวันและกลางคืน วันละประมาณ 18 – 20 ชั่วโมง และกินน้ำประมาณ 80 – 150 ลิตรต่อวัน กินอาหารอย่างใบไม้สดหรือแห้ง เปลือกไม้ วันหนึ่งประมาณ 100 – 120 กิโลกรัม ช้างเป็นนักขุดบ่อ มันใช้เท้าซุยเพื่อเปิดหน้าดิน ก่อนขุดเป็นบ่อลึกลงไปยังแหล่งน้ำใต้ดิน บ่อเหล่านี้จะกลายเป็นที่กักเก็บน้ำฝนและเป็นแหล่งน้ำของสัตว์ต่าง ๆ ที่ซาวูเตมีบึงใหญ่ ๆ ที่เดิมเคยเป็นเพียงบ่อช้างขุดขนาดเล็กมาก่อน และเราก็เจอซากกระดูกช้างจำนวนมากที่มาจากการล่าของสิงโตด้วย” โอเบดให้ข้อมูล

นอกจากช้าง ยีราฟก็เป็นสมาชิกขาประจำที่บ่อน้ำแห่งนี้ และเราพบยีราฟได้ไม่ว่าจะมาแบบเดี่ยวหรือเป็นกลุ่ม 

“ยีราฟดื่มน้ำปริมาณมหาศาลได้ในเวลาไม่ถึงนาที มันใช้ลิ้นที่ยาวได้ถึง 50 เซนติเมตรเพื่อตวัดน้ำเข้าปากอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเงยหน้าและปล่อยให้น้ำไหลผ่านลำคอเรียวระหงสู่ร่างกาย ลำคอยีราฟเป็นอาวุธสำคัญที่ยีราฟตัวผู้จะใช้ต่อสู้กันเพื่อชิงผสมพันธุ์กับตัวเมียหรือไม่ก็ชิงความเป็นจ่าฝูง การใช้คอฟาดฟันกันนั้นอาจรุนแรงถึงขั้นชีวิตได้ ปกติยีราฟเป็นสัตว์ดื่มน้ำน้อยเพราะได้ความชุ่มชื้นจากพืชพรรณต่าง ๆ ที่แต่ละตัวกินเข้าไปไม่ต่ำกว่า 20 – 30 กิโลกรัมต่อวัน” โอเบดเล่าให้ฟัง

Savute Safari Lodge เป็นที่พักที่ถูกใจผมมาก บ่อน้ำใหญ่เบื้องหน้าเปรียบเสมือนแหล่งสังสรรค์และซ่องสุมของสัตว์น้อยใหญ่อยู่เสมอ และถ้าโชคดีพอ เซอโกตีอาจปรากฏตัวบ้างก็ได้ แต่บ่ายวันนั้น ผมนั่งส่องสัตว์ต่าง ๆ อยู่จนเย็นก็ยังไม่เห็นวี่แววของมันแม้แต่น้อย แต่การฟังโอเบดเล่าเรื่องราวของสัตว์นานาชนิดถือเป็นความสนุกอย่างยิ่ง

วันต่อ ๆ มาโอเบดพาผมออกตระเวนซาวูเต เราเจอสิงโตทั้งจาก The Northern Pride และ The Marsh Pride 

“นี่เรากำลังตามสมาชิกสิงโตจาก The Marsh Pride บริเวณนี้เป็นพื้นที่ของมัน” โอเบดเอ่ย

“ยูจำได้ยังไงว่าตัวไหนเป็นสมาชิกฝูงไหน จำได้แม้กระทั่งชื่อและความเกี่ยวพันของมัน” ผมถามด้วยความทึ่ง

“ก่อนเป็นไกด์ผมก็เติบโตที่นี่ ท่องไปทั่วซาวูเตกับพ่อและลุง ตอนนี้ผมเป็นไกด์มานับสิบปี พานักท่องเที่ยวตระเวนดูสัตว์ทุกวัน วันละเกือบ 10 ชั่วโมง ผมจึงคุ้นเคยกับพวกมันดี สัตว์แต่ละตัวมีอัตลักษณ์เฉพาะ ไม่ว่าจะรูปร่าง สี หรือวิธีการเคลื่อนไหว”

เราเก็บภาพสวย ๆ ของสิงโตได้หลายอิริยาบถ ผมแยกแยะไม่ได้เลยว่าตัวไหนมาจากฝูงไหน แค่จำพอได้บ้างว่าบางตัวเป็นน้องเป็นลุงหรือเป็นอาของเซอโกตีเท่านั้น

บ่อน้ำทางด้านเหนือเป็นดินแดนของ The Northern Pride และเป็นพื้นที่ที่โอเบดวนรถพาผมไปสอดส่องหาเซอโกตีอยู่เป็นระยะ สัตว์นานาชนิดมักจะปรากฏตัวขึ้นมาในระหว่างที่เราคอย

เจ้านก Secretary เป็นนกหายากที่ตัวโต สวยงาม มีการบัญญัติศัพท์นกชนิดนี้เป็นภาษาไทยว่า นกเลขานุการ หรือบ้างก็ว่าเลขานุการิณี อันมาจากชื่อ Secretary ของมัน แต่ความจริงมันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น 

“คำว่า Secreta เป็นภาษาละติน หมายถึงแยกชิ้นส่วนหรือชำแหละออกจากกัน ความหมายเชิงสัตววิทยาหมายถึงสัตว์นักล่า (Meat Hunting Animals) ที่ขยุ้ม กัด แทะสัตว์ด้วยกัน นก Secretary ก็เป็นนักล่า มันล่างูตัวใหญ่ ๆ พิษสงร้ายกาจอย่างงูแบล็กแมมบาได้ เวลาล่ามันจะใช้อุ้งเล็บไล่ตะครุบเหยื่อ การใช้อุ้งเล็บเท้าเป็นอาวุธไล่จับงูที่ว่องไวเช่นนั้น ดูคล้ายเลขานุการกำลังพิมพ์ดีดต๊อกแต๊กต๊อกแต๊กอยู่” โอเบดอธิบายระหว่างนั่งดูนกชนิดนี้กินน้ำ ทีนี้ผมเข้าใจที่มาของชื่อนกชนิดนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง เสียดายที่ผมไม่มีโอกาสถ่ายภาพตอนนก Secretary กำลังล่างูได้ ผมเลยขออนุญาตนำภาพที่ค้นหาจากอินเทอร์เน็ตมาให้ดูเพื่อความเข้าใจนะครับ

และแล้วอยู่ดี ๆ โอเบดก็ร้องออกมาด้วยความดีใจขั้นสุด

“ชีตาห์ ชีตาห์ เจอแล้ว เจอแล้ว” 

ชีตาห์ (Cheetah) หายไปจากซาวูเตนานกว่า 6 เดือน ไม่มีใครพบแม้กระทั่งรอยเท้าของมันจนวินาทีนี้ ที่อยู่ดี ๆ มันก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบริมบ่อน้ำแห่งนี้ พร้อม ๆ กับช้างโขลงใหญ่ ผมยังตื่นเต้นดีใจที่ชีตาห์กลับมาสู่ซาวูเตอีกครั้ง แต่คนที่ดีใจกว่าผมมากมายก็คือโอเบด

“เหมือนว่าคนรักหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ไม่รู้ว่าไปไหน ตามตัวก็ไม่เจอ แล้ววันหนึ่งเธอก็มาปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีกครั้ง เชื่อไหมครับว่าตลอด 6 เดือนที่ผ่านมาผมพยายามเสาะหาร่องรอยเพื่อตามหาชีตาห์ตัวนี้ทุกวัน” โอเบดเน้นคำว่าทุกวันด้วยเสียงสั่นเทาแบบคนตื่นเต้นดีใจสุด ๆ ผมรู้เลยว่าความรักของเขาต่อสัตว์ทุกตัวในซาวูเตคือรักแท้ 

“ชีตาห์เป็นสัตว์ที่สวยงาม ประเปรียว มันคือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกในอัตราเร็วเกือบ 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เวลามันกระชากตัวออกวิ่งล่าเหยื่อ เราจะเห็นกล้ามเนื้อทุกมัดเขม็งเป็นเกลียว เป็นพลังที่สุดยอดมาก”

พรุ่งนี้คือวันสุดท้ายของผมที่ซาวูเต ผมจะมีโอกาสพบกับเซอโกตีบ้างไหมนะ และมันจะอยู่ในสภาพไหน

สังสารวัฏ

วันสุดท้ายเริ่มขึ้นแต่เช้าตรู่เช่นเดิม คราวนี้โอเบดลองพาไปยังพื้นที่ใหม่ ๆ บ้างอย่างสวนเบาบับที่มีต้นเบาบับอายุเกินกว่า 500 ปียืนเรียงตัวอย่างสวยงามอยู่จำนวนหนึ่ง

“เบาบับ (Baobab) เป็นต้นไม้อายุยืน ต้นที่แก่ที่สุดในโลกอยู่ที่ซิมบับเว มีอายุประมาณ 2,000 ปี เบาบับมีลำต้นอวบอ้วนที่ช่วยกักเก็บน้ำไว้ได้มากถึง 10,000 แกลลอน จึงเป็นไม้ยืนต้นที่คงทนต่อสภาวะอากาศร้อนแล้งได้ดี เบาบับมีทั้งสิ้น 8 สายพันธุ์ อยู่บนเกาะมาดากัสการ์ 6 สายพันธุ์ บนทวีปแอฟริกา 1 สายพันธุ์ และในออสเตรเลียอีก 1 สายพันธุ์ ดังนั้น เบาบับบนพื้นทวีปแอฟริกา ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหน ๆ ก็เป็นสายพันธุ์เดียวกันหมด”

เราวนกลับไปที่บ่อน้ำและเจอสัตว์ต่าง ๆ อีกเป็นจำนวนมากทั้งช้าง อิมพาลา แอนทีโลป คูดู ฯลฯ ผมเริ่มทำใจแล้วว่าคงไม่มีโอกาสเจอเซอโกตี

“เดี๋ยวก่อน ผมเห็นสิงโตที่พุ่มไม้” โอเบดเอ่ยขึ้นมาอย่างมีความหวัง พร้อมสาวพวงมาลัยพารถจี๊ปมุ่งตรงไปยังตำแหน่งนั้น

ภาพที่ปรากฏอยู่ข้างหน้าทำให้ผมใจหาย เซอโกตีนอนผอมโซไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้ต้นไม้ ผมหลับตานึกถึงภาพเซอโกตีตอนเป็นจ่าฝูง มันเป็นสิงโตที่แข็งแรง ล่ำสัน และสง่างามมาก ๆ ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผมตามดูสารคดีและตามอ่านเรื่องราวของสิงโตแห่งซาวูเต จนมารู้จักเซอโกตี ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ผมน้ำตาคลอ สิงโตหนุ่มที่เป็นจ่าฝูง The Northern Pride วันนี้มันเปลี่ยนไปเสียจนไม่เหลือเค้าจ่าฝูงอีกเลย

โอเบดกับผมนั่งเงียบ ๆ มองดูเซอโกตี ผมเข้าใจดีที่รัฐบาลบอตสวานาเลือกเข้ามานำเลือดเซอโกตีไปวินิจฉัยว่ามันติดเชื้ออะไรหรือไม่เท่านั้น โดยไม่ได้ยื่นมือมารักษาให้หาย เพื่อให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามวิถีธรรมชาติ โดยปราศจากการแทรกแซงจากน้ำมือมนุษย์

ผมตามหาเซอโกตีและร่ำลามันสำเร็จในวันสุดท้ายก่อนเดินทางต่อไปยังที่อื่น

เย็นวันนั้น ขณะที่โอเบดพาผมกลับที่พัก เราผ่านทุ่งดอก Kalahari Crinum ที่โอเบดอธิบายว่า “หลังฝนแรก ๆ ดอก Kalahari Crinum จะบานทั่วท้องทุ่งอย่างที่เห็น ดอกไม้สีขาวสวยและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เช่นนี้เป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นชีวิตใหม่เมื่อย่างเข้าฤดูฝน”

อากาศร้อนยามบ่ายชนิดใกล้เดือดเริ่มเย็นลงหลังฝนแรกเริ่มมาเยือน พืชพรรณแตกดอกออกช่อเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ สมาชิกตัวใหม่ของสรรพสัตว์ก็คงใกล้จะลืมตาเกิดในไม่ช้าเมื่อหน้าเข้าสู่หน้าฝนและใบไม้ผลิเต็มตัว

ทั้งหมดคือการเวียนว่ายตายเกิดไม่รู้จบในซาวูเต 

และไม่ไกลจากนั้น เซอโกตีอาจกำลังนอนรอเวลาของมัน

ภาพ : Desert & Delta Safaris