การเดินทางครั้งนี้ ถ้าเปิดแผนที่ประเทศไทยตามไปด้วยจะสนุกขึ้นเล็กน้อย 

รสเค็ม เปรี้ยว หวาน ที่มีที่มาจากลักษณะภูมิประเทศ ผสมกับประวัติศาสตร์และภูมิปัญญาของคนในท้องถิ่น ทำให้น้ำตาลมะพร้าวแม่กลองไม่เหมือนใคร สมุทรสาครมีเกลือที่กล้าพูดว่าอร่อย เพชรบุรีมีความเป็นเมือง 3 รสเป็นจุดขาย และอื่น ๆ อีกมากมายที่แวะชิมได้ตามเส้นทาง

‘The Cloud Journey : Routes to Roots 03 – Flavor Route’ เป็นกิจกรรมที่จะพาไปสำรวจเรื่องราวที่ทั้งแตกต่างและเชื่อมโยงในสมุทรสาคร สมุทรสงคราม เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ กลุ่มจังหวัดซึ่งรุ่มรวยทั้งรสชาติและเรื่องราว แต่เรามักจะคุ้นเคยกับการเป็นเพียงทางผ่าน ทริปนี้จึงตั้งใจพาไปสำรวจทั้งมหาชัยและแม่กลองแบบยาว ๆ ก่อนจะไปลัดเลาะมุมพิเศษของเพชรบุรีและประจวบคีรีขันธ์มาให้เผื่อตามรอย 

ทริปนี้เราเดินทางกัน 4 วัน หยุดยาวรอบหน้าหากมีโอกาสก็เก็บลิสต์นี้เก็บไว้เป็นไอเดียได้นะ

เราออกเดินทางจากกรุงเทพฯ กันแต่เช้า ไปตามถนนพระราม 2 ที่นำการเปลี่ยนแปลงมากมายไปสู่ดินแดนที่เรากำลังจะไปเยือน เป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้คือการบันทึกเรื่องรสชาติจากแหล่งต่าง ๆ และสะสมวัตถุดิบไปทำอาหารมื้อพิเศษก่อนจบทริป

กิโลเมตรที่ 0 – 45 : กรุงเทพฯ – มหาชัย จ.สมุทรสาคร
เกลือพิเศษ กะปิ ปลาเค็ม หอยแครง และสารพัดของตากแห้ง

“เรามีน้ำทะเลที่อุดมสมบูรณ์และอร่อย” บี-บุศราภรณ์ สำราญ เล่าถึงต้นทุนจากผืนดิน-ผืนน้ำที่หาที่ไหนไม่ได้ สมุทรสาครเป็นบริเวณที่น้ำทะเลอุดมสมบูรณ์ขนาดมีโลมามาอยู่อาศัย แต่การทำนาเกลือแบบดั้งเดิมทำให้มีข้อจำกัดมากมายในการทำราคาให้สมเหตุสมผล

‘Salté’ เป็นแบรนด์เกลือ Specialty 1 ใน 3 แบรนด์ของโลก เป็นแบรนด์ของคนท้องถิ่นที่อยากมีส่วนช่วยเพิ่มรายได้ให้ชาวนาเกลือ ด้วยการลดข้อจำกัดที่เกิดจากสภาพอากาศ ความสะอาด ไปจนถึงเพิ่มมูลค่าด้วยการทำเกลือให้เป็นผลึกแบบพีระมิด รสชาติไม่เค็มจัด และมีเท็กซ์เจอร์ที่พิเศษกว่าเกลือเม็ดปกติ 

Salté ใช้เทคโนโลยีทำเกลือในระบบปิด ให้ความร้อนด้วยเครื่องแทนแสงแดด จึงผลิตเกลือได้ในทุกสภาพอากาศ ทำให้เกลือแห้ง ไม่เค็มจัด เมื่อนำไปใช้ในอาหารจึงไม่กลบรสชาติที่แท้จริงของวัตถุดิบ แต่เป็นตัวช่วยเพิ่มรสชาติ การผลิตแบบนี้ทำให้ได้มาตรฐาน ส่งออกได้ และเป็นที่นิยมของเชฟที่สนใจเรื่องวัตถุดิบนำไปใช้กันในร้านอาหาร Fine Dining โรงงานของ Salté ที่เราไปเยี่ยมไม่ได้เปิดให้คนทั่วไปเข้า แต่ซูเปอร์มาร์เกตหลายแห่งก็มีผลิตภัณฑ์ของ Salté ให้อุดหนุน 

เราแวะกินข้าวกันที่ร้านครัวในวัง ระหว่างทางก่อนจะไปเรียนรู้เชี่ยวชาญจากภูมิปัญญาที่หยิบจับวัตถุดิบมาถนอมอาหารกันที่ล้งอากู๋“ลมเงียบ หลังพายุ จะได้ของดี” เฮียกร เจ้าของล้ง พูดต้อนรับ ล้งของเฮียกรทำการถนอมอาหารที่ได้จากทะเลอย่างกะปิ ปลาเค็ม หอยอบแห้ง และอื่น ๆ แบบสดใหม่ เพราะทั้งอยู่ติดทะเล มีเกลือในพื้นที่ และมีสภาพอากาศค่อนข้างเป็นใจ

กิโลเมตรที่ 45 – 87.5 : มหาชัย จ.สมุทรสาคร – แม่กลอง จ.สมุทรสงคราม
น้ำปลา น้ำตาล เกลือ ป่า ก๋วยเตี๋ยว และผู้คน

“แม้จะเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุด แต่ก็มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงมาก” นก-นิสา คงศรี จาก เดอะมนต์รักแม่กลอง ร้านขายของชำสัญชาติแม่กลอง แนะนำสมุทรสงครามให้ฟังอย่างสั้นตอนพบกันที่โรงเรียนธรรมชาติป่าชายเลน

ที่นี่เราได้พบ ก๊อก-กึกก้อง เสือดี อีกหนึ่งสมาชิกของเดอะมนต์รักแม่กลองด้วย ทั้งคู่ช่วยกันเล่าว่าแม่น้ำแม่กลองนำทรัพยากรมาจากผืนป่าตะวันตก (กาญจนบุรี) ตะกอน แร่ธาตุ มากับกระแสน้ำ สะสมอยู่ที่ปากแม่น้ำแม่กลอง บวกกับแรงจากทะเลที่เข้ามาปะทะ ทำให้ผืนดินตรงนี้อุดมสมบูรณ์มาก เป็นจุดเริ่มต้นของรสชาติที่หลากหลายและผลไม้ที่หวานอร่อย 

หัวเรือใหญ่ที่คอยดูแลโรงเรียนธรรมชาติป่าชายเลนแห่งนี้คือ ผู้ใหญ่แดง อดีตผู้ใหญ่บ้านที่มีความตั้งใจแรงกล้าที่จะคงคุณค่าของป่าชายเลนนี้ เครื่องมือหนึ่งที่ผู้ใหญ่แดงใช้คือการทำ ‘น้ำปลา ผู้ใหญ่แดง’ โดยมีเดอะมนต์รักแม่กลองเป็นหน้าร้าน น้ำปลาของผู้ใหญ่หมักด้วยเกลือสมุทรต้นปี พร้อมสับปะรดและอ้อยหมักตากแดดไว้ 1 ปี และขายแต่หัวน้ำปลา 

น้ำปลาผู้ใหญ่แดงไม่ได้ขายแค่เรื่องราว แต่เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการรับรองว่าปลอดภัย ไม่มีสารพิษต่อร่างกาย แม้ราคาขายจะแพงว่าน้ำปลาตามซูเปอร์มาร์เก็ตหลายเท่า แต่มีลูกค้าแวะเวียนมาซื้ออยู่สม่ำเสมอพิสูจน์ให้เห็นว่ามีคนพร้อมจ่ายให้ผลิตภัณฑ์ที่ดีทั้งคุณภาพ รสชาติ และความตั้งใจ และผู้ใหญ่แดงก็ยังนำรายได้จากการขายขวดละ 5 บาทมาสนับสนุนกองทุนอนุรักษ์ป่าชายเลน บางคนเลยเรียกน้ำปลาของผู้ใหญ่ว่า ‘น้ำปลากู้ป่าชายเลน’จากป่าชายเลน เราไปเยี่ยมบ้านคนรักแม่กลองอย่าง หนู-ภัทรพร อภิชิต และ โจ-วีรวุฒิ กังวานนวกุล อีก 2 สมาชิกหลักของเดอะมนต์รักแม่กลอง ไปดื่มชา กินไอติมจากวัตถุดิบท้องถิ่น เคล้าเรื่องเล่าของชาวแม่กลองถึงการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ที่เข้ามา และความพยายามของคนท้องถิ่นที่อยากรักษาเสน่ห์ของแม่กลองเอาไว้

ตลาดเช้าแม่กลอง ร้านกาแฟ และบะหมี่ 

ยามเช้าที่ตลาดแม่กลองหรือตลาดร่มหุบมีความคึกคักที่ไม่ควรพลาด ใครอยากเห็นไฮไลต์ให้ไปรอชมที่บริเวณใกล้เคียงตอน 06.20 น. และ 08.30 น. ในตลาดมีร้านอาหารและรถเข็นขายอาหารอร่อยควรลองหลายร้าน แนะนำให้เตรียมท้องและเตรียมใจไปชิมของคาวหวานอย่างละมากกว่าหนึ่ง

เยือนเตาตาลลุงเหลย เคี่ยวน้ำตาลมะพร้าวด้วยวิธีดั้งเดิมและกำลังส่งต่อให้รุ่นที่ 3

ขั้นแรก ขอทำความเข้าใจร่วมกันก่อนดังนี้

น้ำตาลมะพร้าวมาจาก ‘ดอก’ มะพร้าว

น้ำตาลสด = น้ำตาลดอกมะพร้าว

น้ำตาลปี๊บ = น้ำตาลที่ใส่ปี๊บขาย ไม่สนว่าจะเป็นน้ำตาลอะไร

น้ำตาลปึก = น้ำตาลที่หยอดเป็นปึกขาย จะเป็นน้ำตาลอะไรก็ได้เหมือนกัน

เตาตาลที่พวกเราไปเยี่ยมเยือนเป็นผู้ผลิต ‘ยิ้มทั้งน้ำตาล’ ผลิตภัณฑ์ตัวดังของร้านชำเดอะมนต์รักแม่กลอง CEO ที่นั่นชื่อ ลุงเฉลย หรือที่เรียกกันว่า ลุงเหลย เป็นคนออกแบบสินค้า ควบคุมการผลิต และทำแบรนดิ้ง ที่นี่ไม่ใช้เตาตาลที่ทำให้นักท่องเที่ยวเข้าชม แต่เป็นเตาตาลจริงที่เราเข้าไปเกะกะและสร้างรอยยิ้มให้ลุงเหลย เมื่อลุงได้รู้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่ทุกวันมันเปิดหูเปิดตาคนเมืองผู้ห่างไกลอย่างไรบ้าง 

ลุงเหลยบอกว่าน้ำตาลอร่อยที่สุดตอนฤดูหนาว เพราะอากาศเย็นทำให้คุณภาพน้ำตาลสดดี ไม่ต้องใช้เปลือกไม้พะยอมเพื่อกันบูดมากนัก แต่ถ้าอากาศร้อนก็ต้องหนักไม้พะยอมหน่อย ชาวบ้านเรียกน้ำตาลช่วงนั้นว่า ‘แก่พยอม’ 

เราได้เห็นนวัตกรรมมากมายที่เตาตาลนี้ อันแรกคือ ‘โค’ ใช้คุมไม่ให้น้ำตาลที่เดือดล้นออกมาจากกระทะ คอยประคองให้ฟองฟอดค่อย ๆ ผุด เวลาน้ำเดือดจะได้ไม่ล้นออกมา ‘สะพานไฟ’ ที่คนทำใส่ไฟที่หัวสะพาน แล้วไฟจะค่อย ๆ ไล่ไปทีละเตา ตาลไม่เดือดพร้อมกันทุกเตา และ ‘ตราปั๊มสลักไม้’ เอาไว้ปั๊มบนน้ำตาลก่อนปิดปี๊บ เป็นเครื่องการันตีคุณภาพ จะได้รู้ว่าปี๊บนี้มาจากไหน 

น้ำตาลมะพร้าวแม่กลองรสหวาน นุ่ม และมัน เหมาะใช้ทำแกงเขียวหวาน กะทิลอดช่อง กะทิเผือก น้ำตาลมะพร้าวของแท้ไม่ผสมอะไร ต้องใช้ความเชี่ยวชาญในการทำตั้งแต่เก็บน้ำจากดอกมะพร้าว ต้ม เคี่ยว ปั่น ไปจนถึงต้องบรรจุลงในภาชนะก่อนน้ำตาลจะเย็นและแข็งตัว ถ้าอยากได้น้ำตาลมะพร้าวแบบไม่ผสมควรมองหาน้ำตาลที่แข็งเป็นผลึก และน้ำตาลแท้จะนิ่มลงหากเก็บไว้นาน 

เสร็จจากเตาตาลลุงเหลย พี่นกแนะนำให้ไปเที่ยว ‘ตลาดน้ำท่าคา’ แหล่งขายอาหารและขนม เมนูที่แนะนำคือก๋วยเตี๋ยวน้ำแดงใส่ซอสเต้าหู้ยี้ หอยทอด ขนมเบื้อง จะเลือกซื้อจากบนฝั่งหรือจากร้านบนเรือก็ได้ ถ้ามีเวลาอยากชวนให้เช่าเรือพายของชาวบ้านไปล่องดูบรรยากาศสองฝั่งคลองด้วยนะ

เกลือสมุทร รสเค็มจากธรรมชาติ ไม่เสริมไอโอดีน

นับวันนาเกลือน้อยลงไปทุกที สาเหตุหนึ่งมาจากความเจริญ 

พี่แก้ว จากเดอะมนต์รักแม่กลองเป็นคนรักแม่กลองอีกคนที่เราได้ไปเจอ เล่าให้ฟังว่า “เกลือและแร่ธาตุต่าง ๆ จากเกลือเป็นของจำเป็นต่อทุกชีวิต เกลือเป็นแร่ธาตุที่ร่างกายขาดไม่ได้ และมนุษย์สร้างเกลือขึ้นมาเองไม่ได้ ต้องใช้จากแหล่งธรรมชาติเท่านั้น”

นอกจากเกลือจะเป็นตัวชูรสให้ของหวานและดีสำหรับใช้หมักดองแล้ว ยังมีเรื่องเกี่ยวกับเกลือที่น่าทำความเข้าใจอีกมาก พี่แก้วจับไมค์เล่าเรื่องเกลือธรรมชาติและเกลือบริสุทธิ์ให้ฟังว่าการหมัก ดอง ต้องใช้เกลือธรรมชาติ (Sodium Chloride) เท่านั้น ใช้เกลือบริสุทธิ์ (Refind Salt) ไม่ได้ เพราะมีสารอาหารไม่ครบถ้วน และไม่มีคุณสมบัติในการดึงความชื้นจากอาหารแล้วแทนที่ด้วยความเค็มอย่างที่เกลือธรรมชาติทำได้

เกลือบริสุทธิ์เป็นเกลือที่ผ่านการสังเคราะห์และแปรรูปเพื่อให้แห้ง อยู่ได้นาน และมักเติมไอโอดีน เข้าไปในกระบวนการ เพื่อให้เข้ามาตรฐานของกระทรวงสาธารณสุข อย่างไรก็ดี เกลือหรือผลิตภัณฑ์ที่ทำจากเกลือธรรมชาติ รวมทั้งซีอิ๊ว น้ำปลาที่ใช้กระบวนการธรรมชาติ จะมีการระบุข้างขวดว่า ‘สำหรับผู้ที่ต้องจำกัดการบริโภคไอโอดีน’ เพราะไม่มีการเติมไอโอดีนในกระบวนการผลิต เราไปกินมื้อเย็นกันที่ร้านคุ้นลิ้นริมคลองที่คนท้องถิ่นแนะนำว่าห้ามพลาดเป็นมื้อบอกลาแม่กลอง

กิโลเมตรที่ 87.5 – 124 : แม่กลอง จ.สมุทรสงคราม – บางตะบูน จ.เพชรบุรี
รสเปรี้ยวจากลำแพน ลำพู เรือมาด โดย ป้าเร บางตะบูน

ป้าเร ไม่ใช่คนที่จะนัดพบได้ง่าย ๆ 

เมื่อ พ.ศ. 2567 น้ำพริกลำแพนได้ขึ้นทะเบียนเป็นสุดยอดเมนูอาหารถิ่น 1 จังหวัด 1 เมนู เชิดชูอาหารถิ่น รสชาติ..ที่หายไป The Lost Taste ของจังหวัดเพชรบุรี ด้วยความอยากฟังจากตัวจริงของเมนูนี้ บรรณาธิการของ The Cloud จึงบุกไปถึงกรมส่งเสริมวัฒนธรรม เพื่อไปสืบค้นจนได้ไปขอความรู้จากป้าเร ก่อนจะเชิญป้าเรมาเป็นวิทยากรให้พวกเรา

ป้าเรเริ่มเล่าว่า น้ำพริกลำแพนเป็นวิถีชีวิตของคนเมืองเพชร ลำแพนเป็นรสเปรี้ยวที่หาได้ในพื้นที่ ไม่ต้องรอให้มี ‘เรือมาด’ ขนมะนาวจากในเมืองมาขาย พร้อมอาหารและวัตถุดิบอื่น ๆ และเป็นรสเปรี้ยวที่หาได้ง่ายสำหรับคนที่เข้าป่าไปหาฟืน 

วิธีทำน้ำพริกลำแพนก็เรียบง่าย ใช้กระเทียม พริก หอมแดง กะปิ ไปย่างไฟให้หอม ก่อนจะเอามาโขลกกับน้ำตาลมะพร้าวและลูกลำแพนที่ต้มจนนิ่ม ได้รสเปรี้ยว หวาน เค็ม นัว ครบรส

เรามาถึงเมืองเพชรบุรีแล้ว ก่อนไปกันต่อเราแวะเติมพลังที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อลุงน้อย ก๋วยเตี๋ยวรสชัดเจนแบบคนเพชรฯ ใช้วัตถุดิบคุณภาพแบบ Fine Dining ถ้าได้แวะไป อย่าลืมชวนคุยเรื่องการหมักพริกดองไว้ใช้เองกับลุงน้อยด้วยล่ะ

กิโลเมตรที่ 124 – 176 : บางตะบูน – เพชรบุรี
เพชรบุรี เมือง 3 รส ตาลโตนดเมืองเพชรฯ มะนาวแป้น เกลือบ้านแหลม

เมืองนี้ได้ชื่อว่าเป็น ‘เมือง 3 รส’ หวานจากน้ำตาลโตนด เปรี้ยวจากมะนาวแป้น และเค็มจากเกลือบ้านแหลม คนเมืองเพชรฯ จึงต้อนรับเราด้วยน้ำ 3 รสที่ผสมน้ำตาลโตนด น้ำมะนาว โรยเกลือ ใส่โซดา เป็นเครื่องดื่มเติมความสดชื่น

เพชรบุรีเป็นเมืองใหญ่มาตั้งแต่ในอดีต มีวัฒนธรรมผูกพันกับอาหารการกินที่รุ่มรวย อาจจะด้วยทั้งความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่และความที่มีพระนครคีรีหรือเขาวัง พระราชวังฤดูร้อนของรัชกาลที่ 4 จึงพาองค์ความรู้ด้านอาหารมาด้วย

คนที่นี่เล่าให้ฟังว่า ในอดีตเมืองเพชรฯ ร่ำรวยมาจากภาษีน้ำตาลโตนด พวกเขาจึงภาคภูมิใจและต่อยอดจากพืชเศรษฐกิจนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

ตอนนี้คนทำอาชีพเกี่ยวกับน้ำตาลมะพร้าวน้อยลงทุกที เพราะอันตรายจากการปีนเก็บน้ำตาลบนต้นตาลซึ่งสูงกว่าต้นมะพร้าว ที่สวนตาลลุงถนอม เราได้ฟังแนวคิดและนวัตกรรมที่ช่วยให้อาชีพนี้ได้ไปต่อ ไม่ว่าจะเป็นการต่อนั่งร้านเพื่อเก็บตาลหรือการปรับพันธุ์ให้ต้นตาลเตี้ยลง  และเรายังได้ไปเที่ยวสวนมะนาวแป้นของ พี่น้อย ซื้อมะนาวแป้นผิวบางจากหน้าสวนกลับบ้านกันคนละถุงสองถุงด้วย

นอกจากสวน เรายังไม่ลืมว่าเพชรบุรีเป็นเมืองทะเล เย็นนี้เราไปกินอาหารทะเลที่บางควาย’s Table ในหมู่บ้านชาวประมงที่บ้านบางควาย อำเภอชะอำ กินกันแบบ Long Table มีทั้งอาหารทะเลสด ๆ น้ำจิ้ม และเมนูอื่น ๆ ครบรส

เที่ยวตลาดเช้า ฟังเรื่องเมือง เยือนสภากาแฟ

นอกจากภูมิประเทศ ประวัติศาสตร์เป็นอีกช่องทางที่จะทำให้เราเข้าใจเรื่องอาหารและรสชาติได้มากขึ้น เช้าวันสุดท้าย อาจารย์ทวีโรจน์ กล่ำกล่อมจิตต์ นักประวัติศาสตร์เมืองเพชรบุรี มาเป็นวิทยากรพิเศษ พาพวกเราเดินเที่ยวตั้งแต่ตลาดเก่าริมน้ำไปจนถึงตลาดสดเทศบาล อาจารย์แนะนำอาหารและผู้คนให้เรารู้จัก รวมทั้งสะท้อนให้เห็นภาพความรุ่มรวยของเพชรบุรีที่มาจากการมีเจ้าขุนมูลนายปกครอง

นอกจากนี้ ที่นี่ยังมีสภากาแฟที่ยังมีชีวิต ชื่อ ‘สภากาแฟเต็กง้วน’ อาจารย์เล่าว่าเมื่อก่อนชาวบ้านชอบมาแวะเวียนมาอัปเดตข่าวสารกันที่สภากาแฟแห่งนี้ และทุกวันนี้ก็ยังเห็นคนเมืองเพชรฯ มานั่งจิบชา พร้อมพูดคุยสารทุกข์สุกดิบ ที่นี่มีโอเลี้ยงคั่วเองเป็นเครื่องดื่มซิกเนเจอร์ ส่วนขนมอบและขนมกินเล่นอย่างขนมงา ขนมเปี๊ยะ ก็ไม่ควรพลาด

กิโลเมตรที่ 176 – 199 : บางตะบูน จ.เพชรบุรี – หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์
เที่ยวร้าน Artisan แวะซื้อของฝาก และอาหารมื้อพิเศษ 

ก่อนจบทริป ระหว่างทางก่อนเข้าหัวหิน เราแวะร้านของฝากที่ไม่อยากให้พลาด คือ ‘ร้านชมนาถขนมไทย’ และ ‘ทองม้วนทิพย์’ พวกเราหยิบจับติดไม้ติดมือไปฝากคนที่บ้านกันไม่น้อย ทั้งขนมหม้อแกง ทองหยิบ ทองหยอด ทองม้วน และผลไม้แปรรูปต่าง ๆจุดหมายแรกในหัวหินคือร้าน Village Vittles สุดน่ารักที่รวบรวมอาหารจากผู้ผลิตจากประจวบคีรีขันธ์และทั่วประเทศมาวางขาย สินค้าที่น่าสนใจคือชีสสัญชาติไทย ลูกมะเดื่อ ไซเดอร์ที่ทำจากชมพู่ และปลาดิบจากทะเลประจวบฯ ที่จัดการมาอย่างดีจนอยู่ในเกรดซาชิมิ

สุดท้าย เราบอกลากันด้วยอาหารมือใหญ่และพิเศษสุด ๆ ที่ร้าน Tanya’s ของ เชฟต่าย-นัชทกมล สงครามศรี ร้านอาหารไทยแบบโฮมคุกประจำหัวหิน โดยมี เชฟแบล็ก-ภานุภน บุลสุวรรณ ร่วมทำเมนูพิเศษอย่าง ‘ยำใหญ่’ อาหารเมืองเพชรฯ ที่หากินได้เฉพาะในเทศกาลหรืองานสำคัญเท่านั้น เพราะต้องใช้วัตถุดิบจำนวนมาก รอบนี้เชฟแบล็กตั้งใจสะสมวัตถุดิบ เครื่องปรุง และเรื่องราวมาตั้งแต่ต้นทางที่มหาชัย มาจนถึงประจวบฯ และเอามาประกอบเป็นเมนูนี้ มีตั้งแต่หอยอบแห้ง กุ้ง เห็ดหูหนู หมูสามชั้น ฟองเต้าหู้ แตงกวา และซอสราดที่ครบรสทั้งหวาน เค็ม เปรี้ยว กลมกล่ม เป็นการปิดจบความประทับใจให้อยู่ทั้งในหู ในตา และในพุง