ก่อนเวลาราว ๆ 1 ปีในโตเกียว เราพกกล้อง Olympus ที่ยืมมาจากรุ่นพี่ ฟิล์มหมดอายุไม่รู้กี่ม้วนที่รุ่นพี่ให้มา แล้วบินไปเมืองอันเคยฝันใฝ่ถึง แต่ไม่นึกว่าจะได้มีโอกาสไปอาศัยอยู่

บางวัน โตเกียวดูไม่เป็นมิตรนักสำหรับชาวต่างชาติผู้ไม่รู้วิธีใช้ชีวิตคนเดียวอย่างเรา ตรอกซอกซอยยามค่ำคืนดูไม่ต้อนรับคนเดินกลับบ้าน และเราแทบไม่อยากกลับหอพักที่สุดท้ายเราก็ย้ายออกเลย

แต่บางวัน โตเกียวดูจะหยิบยื่นและแสดงความใจดีให้เรา เหมือนฟ้าใสหลังราตรี หรือวันที่เมฆมืดหม่นมัวปกคลุม เราเคยเห็นคนแปลกหน้าหยิบหมวกที่ทำตกในรถเมล์ให้เจ้าของซึ่งลงจากรถไปแล้ว และคนขับรถก็รอโดยไม่มีท่าทีเร่งรีบเลย ผู้โดยสารคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

ความทรงจำของความอ่อนโยนเล็ก ๆ น้อย ๆ ในโตเกียวที่เราบันทึกลงฟิล์มไม่ได้นั้น เราอยากสื่อออกมาใน 9 ภาพของวันฟ้าใส ซึ่งเราได้ถ่ายไว้ด้วยฟิล์มหมดอายุของรุ่นพี่ ในละแวกที่อยู่ของเรา ตั้งแต่ก่อนย้ายจากหอพัก จนไปอยู่อะพาร์ตเมนต์ใหม่

ตั้งแต่คนที่อ่านหนังสืออยู่หน้าอาคารใกล้หอพัก ในวันที่แสงสาดส่องอิฐสีแดงของอาคารและหน้าต่างมืดทึบ ตึกในมหาวิทยาลัยที่ถูกทาบไปด้วยแสงอาทิตย์เมื่อฟ้าไร้เมฆ ช่องว่างระหว่างอาคารที่พักอาศัยสักที่ ซึ่งมากพอจะให้แสงลอดมาได้ ไปจนถึงแสงอาทิตย์ซึ่งลอดจากแมกไม้กระทบหน้าตึกเรียน และแสงแฟลชจากกล้องซึ่งฉายสะท้อนกับหน้าต่างพอดี

ตั้งแต่แสงซึ่งสาดส่องใกล้ดอกไม้หน้าบ้านตรงข้ามกับอะพาร์ตเมนต์ใหม่ที่เราย้ายไปอยู่ในที่สุด ไปจนถึงบันไดในอะพาร์ตเมนต์ที่เราไม่เคยได้ออกไปเดิน แม้จะมีการปรับปรุงซ่อมลิฟต์อยู่หลายครั้ง

ทั้งหมดนี้ เราบันทึกไว้บนฟิล์มหมดอายุของรุ่นพี่ แน่ล่ะ มันอาจไม่ได้สะท้อนถึงความใจดีของโตเกียวได้หมดจด โตเกียวยังมีความอลหม่านและความมืดมิดสิ้นหวังแบบที่เราไม่อาจหยั่ง แต่ยังคิดถึงและนึกชิงชังในเวลาเดียวกัน 

กระนั้น เราหวังว่าภาพชุดนี้จะเล่าเรื่องราวที่ผันผ่านได้ ไม่มากก็น้อย จากวันที่ฟ้ายังสดใสเหนือเขตชินจูกุและบุงเกียว เมื่อห้วงเวลาที่เราเคยคร่ำเคร่งเรียนอยู่ในละแวกนั้น 

เมื่อมองย้อนกลับไป ราว ๆ 1 ปีในเมืองอันเคยใฝ่ฝันถึง แต่ไม่นึกว่าจะได้อยู่ กลับดูห่างไกลและคล้ายไม่เป็นความจริง ราวฟ้าใสที่ผันผ่าน เมื่อยามราตรีมาถึง

แต่หวังว่าอย่างน้อย บันทึกฟ้าใสในโตเกียวจะบอกเราว่า ยังมีความใจดีในเมืองใหญ่ เหมือนที่ฟ้าใหม่ย่อมมาเยือนหลังราตรีจบลงล่ะนะ