แม่ของผมเป็นพยาบาล ส่วนพ่อก็งานเยอะ เลยไม่ค่อยมีเวลา ย่าจึงเป็นคนเลี้ยงผมเป็นหลัก จะกินอะไร จะไปไหน ย่าก็ทำให้และพาไปตลอด จริง ๆ คนแก่ในบ้านผมทุกคนสนิทกันเหมือนเพื่อน แต่กลับไม่ค่อยมีใครอยู่เป็นเพื่อนย่า ผมกลับไปบ้านย่าทีไร แกก็จะบ่นให้ฟังตลอด ตั้งแต่เรื่องเหงา เรื่องตา เรื่องหู เรื่องเข่า หรือเรื่องญาติพี่น้อง 

ย่าไม่ค่อยมีคนคุยด้วย ย่าทุกข์ใจ และย่าก็ไม่ค่อยได้ไปไหน ผมเลยถือโอกาสนี้มาหาย่าบ่อย ๆ พาแกไปเที่ยว ไปกินของอร่อย ให้ย่าได้เล่าเรื่องที่เป็นพลังบวก ส่วนผมก็จะได้ทำความรู้จักย่าให้มากขึ้น 

ภาพถ่ายชุดนี้นำเสนอความสัมพันธ์ที่กักเก็บไว้ในสถานที่ ซึ่งส่งต่อจากอดีตจนถึงปัจจุบันในฐานะเรื่องเล่า เป็น ‘ความทรงจำที่ไม่เคยถูกบันทึก’ ด้วยการพาย่าย้อนกลับไปสู่สถานที่และห้วงเวลาในความทรงจำ แล้วกลั่นกรองมันผ่านเหตุการณ์และเรื่องเล่าจากย่า