ผมไม่ได้สนิทกับอากงมาก แต่เมื่อก่อนที่อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวใหญ่ ทุก ๆ วันที่ผมตื่นนอนตอนเช้าแล้วเปิดประตูห้องออกมา ผมจะเจออากงนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะกินข้าวตลอด แต่ตั้งแต่อากงป่วย จึงต้องย้ายไปอยู่บ้านอีกหลัง ผมไม่ได้เห็นภาพเหล่านั้นอีก จนบางทีก็รู้สึกเหงา เหมือนขาดหายอะไรไปเหมือนกัน

อากงป่วยเป็นโรคเยอะแยะ ทั้งเบาหวาน ความดันโลหิตสูง-ต่ำ และในช่วงปีที่ผ่านมา อากงมีอาการทรุดลงหนักมาก จาก 3 – 4 ปีก่อนยังเดินได้ กินอาหารได้ ใช้ชีวิตปกติ แต่ตอนนี้อาการของอากงแย่ลงถึงขนาดต้องตัดขา ชีวิตของอากงจึงเปลี่ยนไปตลอดกาล เช่นเดียวกับชีวิตของผม 

ตอนนี้อากงย้ายไปอยู่บ้านญาติในเมืองที่ใกล้โรงพยาบาลมากขึ้น พ่อกับผมจะไปเยี่ยมอากงทุกอาทิตย์ และภาพถ่ายชุดนี้คือบันทึกการเปลี่ยนแปลงของอากงตลอด 1 ปีที่ผ่านมา