เรื่องราวของ ยายสายรุ้ง ผู้ที่เคยมีชีวิตอยู่ แต่ต้องอยู่ในความทรงจำที่ค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนด้วยเวลา เพราะท่านไม่เคยมีภาพถ่ายแม้แต่ใบเดียว

“หากภาพถ่ายทำงานเป็นเครื่องมือจัดเก็บความทรงจำ แล้วถ้าภาพนั้นไม่เคยมีอยู่ล่ะ ความทรงจำนั้นจะยังมีคุณค่าอยู่มั้ย”

ผลงานชิ้นนี้เริ่มต้นจากความว่างเปล่าของช่องว่างในหลุมศพที่ฉันสงสัยเสมอว่า ยายหน้าตาเป็นยังไง แม้แต่แม่ของฉันก็ไม่อาจตอบได้เพราะท่านก็ไม่มีโอกาสรู้จักยายเช่นกัน มีเพียงสายรุ้งบนท้องฟ้าที่แม่บอกเสมอว่านั่นคือยายของฉัน

นี่จึงเป็นการหาคำตอบให้กับช่องว่างในของชีวิตฉัน แต่อีกนัยหนึ่งก็เป็นการแอบอ้างในการตามหาตัวตนของฉันเช่นกัน เราอาจเคยพบกัน ณ ที่แห่งหนึ่งในฝันอันรกร้าง แต่เราอาจไม่รู้จักกัน เพียงเพราะฉันไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสประสบการณ์นั้น

ผลงานชิ้นนี้เป็นการทดลองนำความทรงจำมาทำเป็นภาพ ผ่านคำบอกเล่าของผู้ที่เคยมีประสบการณ์ร่วมกับยายสายรุ้ง ย้อนรอยตามหาความทรงจำจากคนที่รู้จักยายสายรุ้ง ทดลองหาความเป็นไปได้ทางสายเลือด ประกอบสร้างขึ้นมาใหม่ เพื่อเพียงให้ยายสายรุ้งได้มีรูปหน้าหลุมศพ และให้ครอบครัวฉันรู้ว่านี่คือครอบครัวของพวกเขา

ยายที่เคยมีอยู่และคงอยู่ในความทรงจำที่ค่อย ๆ ผุกร่อนไป สิ่งนั้นทำให้ฉันเข้าใจว่า เราเป็นเพียงความทรงจำของคนคนหนึ่งที่เคยรู้จักเท่านั้น ประสบการณ์ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่อาจพูดได้อย่างจริงใจว่านั่นคือยายจริง ๆ เพราะยายไม่เคยปรากฏตัวในความทรงจำของฉัน