คนรู้จักหลายคนที่รู้ว่าเรามาใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่น ล้วนแต่บอกว่า ‘น่าอิจฉาจัง’ ‘โอ้ย ชีวิตดี๊ดี’ ‘ได้กินอาหารญี่ปุ่นบ่อยเลยดิ’ ในความเป็นจริงแล้ว การมาเที่ยวญี่ปุ่นกับการมาใช้ชีวิตอยู่ญี่ปุ่นมันต่างกันเยอะเลย

ตอนที่เรารับบทเป็นนักท่องเที่ยวในญี่ปุ่น อยากกินอะไรก็กิน ไม่คิดอะไรนอกจากแค่ฉันอยากกิน! แต่พอมารับบทเป็นผู้อยู่อาศัยเท่านั้นแหละ 5 เดือนที่ผ่านมาเราต้องทำอาหารกินเองแทบจะทุกมื้อ กินข้าวนอกบ้านอย่างมากแค่อาทิตย์ละครั้ง 

ชีวิตที่ผ่านมาของเราในกรุงเทพฯ ของคงสะดวกสบายเกินไป เช้ามาก็มีแม่คอยหุงหาอาหารให้ เย็นอยากกินอะไรก็แวะซื้อที่ตลาดหิ้วกลับมากินที่บ้าน ส่วนมื้อกลางวันในกรุงเทพฯ ก็มีให้เลือกเยอะเหลือเกิน เราเลยเหมือนคนที่ถูกแม่ ร้านส้มตำ รถเข็นข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านข้าวแกง ร้านก๋วยเตี๋ยวในกรุงเทพฯ ตามใจจนเคยตัว ก่อนหน้านี้คำว่า ‘ทำข้าวกล่องมื้อกลางวันกินเอง’ ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเราเลย

เราเป็นคนชอบทำขนมมาก แต่ไม่ชอบทำอาหารเลย อาจเพราะว่าทำทีไรก็ไม่ค่อยอร่อยด้วยมั้ง ทำให้แต่ละมื้อแต่ละเดย์ของเรา ถ้าไม่ใช่แม่ทำให้กิน ก็จะฝากท้องไว้กับร้านต่าง ๆ นี่แหละ ตั้งแต่มาอยู่ที่คุชิโระ ในฮอกไกโดตะวันออก วิถีชีวิตของเราก็กลับหัวกลับหาง ต้องมาทำอาหารกินเองแทบจะทุกมื้อเลยนี่สิ!

โดยเฉพาะข้าวกล่อง (เบนโตะ) ที่พกไปกินมื้อเที่ยงในที่ทำงาน แต่ละวันต้องมานั่งคิดว่าจะทำเมนูอะไรดี เช็กของในตู้เย็นว่ามีอะไรเหลือ จดรายการว่าต้องซื้อวัตถุดิบอะไรเพิ่ม (นี่มาทำงานหรือมาเป็นแม่บ้านญี่ปุ่น!) กว่าจะหั่น ล้าง ผัด เก็บล้าง ก็รู้สึกว่าต้องใช้ทั้งเวลาและพลังงานชีวิตมากเหลือเกิน แล้วทุกกลางวันเรายังต้องอดทนกินข้าวกล่องที่ทั้งเย็นชืดและไม่อร่อยที่ตัวเองทำให้หมดอีก ช่วงหลังเริ่มชักจะขี้เกียจ เราเลยรวบทำกับข้าวแค่ 2 อย่าง ทนเบื่อเอาหน่อย แล้วกินมันซ้ำกันไปแบบสลับวันเว้นวันทั้งสัปดาห์แทน

แต่ตอนนี้พอมานั่งดูรูปเบนโตะที่ถ่ายเก็บไว้ทุกเช้าตลอด 5 เดือนที่ผ่านมา นึกถึงความทุลักทุเลในการทำอาหารของตัวเอง ความรู้สึกตอนที่กินแบบไม่อร่อย เบื่อกับข้าวนี้แล้ว กลับรู้สึกว่ามันก็เป็นความพังที่น่าภูมิใจเหมือนกัน

อร่อยก็ไม่อร่อย จัดจานก็ไม่สวย แต่ขอโชว์ผลงานข้าวกล่องของตัวเองใน 5 เดือนนี้หน่อยนะ ^_^