ควันจากหม้อก๋วยเตี๋ยวพวยพุ่งขึ้นอย่าง Cinematic แม่ค้าหน้าหมวยลุคอินเตอร์คาดผมเพิ่มความทะมัดทะแมง ก่อนยกฝาหม้อมาสแครตช์แทนแผ่นเสียง คลอด้วยเพลงลูกทุ่งไทยเดิมในเวอร์ชันรีมิกซ์สุดจัดจ้าน
ภาพทั้งหมดนี้เลื่อนผ่านขึ้นมาบนฟีดอินสตาแกรม พร้อมสหายที่เราติดตามกระหน่ำกดรีโพสต์กันไม่หยุด ยอดผู้ติดตามพุ่งแตะ 21.1k อย่างรวดเร็ว
‘ความลับของก๋วยเตี๋ยว (the secrets of noodles)’ หรือที่ชาวเน็ตเรียกติดปากว่า ‘ร้านก๋วยเตี๋ยวดีเจ’ คือคลิปสั้นไวรัลที่เรามักหยุดดูทุกครั้งเมื่อเลื่อนผ่าน เพราะอดสงสัยไม่ได้ว่า ความลับของก๋วยเตี๋ยวคืออะไรกันแน่
ผู้หญิงที่ลวกเส้นด้วยคาริสมารุนแรงคนนั้นคือใคร เหตุใดร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ริมทางจึงถ่ายทอดออกมาราวกับฉากในภาพยนตร์ และยิ่งชวนตื่นตาไปกว่านั้น เมื่อมีดีเจมาเปิดแผ่นสด ๆ บนโต๊ะเหล็กใต้หลังคาเพิง กลายเป็นภาพจำใหม่ที่ทั้งแปลกตาและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน
เราไม่ค่อยแปลกใจเมื่อรู้ว่า ซอมพอ-ปาลิตา ชาลีพจน์ คืออดีตฟรีแลนซ์โปรดักชันในจังหวัดเชียงใหม่ ผู้จบงานด้วยตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ ช่วงเวลาเดียวกับที่เพื่อนวัยใกล้กันเปิดคาเฟ่และโฮสเทลชิก ๆ ทั่วเชียงใหม่ ซอมพอในวัย 33 ปีผันตัวมาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวไก่เล็ก ๆ ริมทางในเวิ้งลานจอดรถ เพราะเธอเชื่อมั่นว่ารสชาติก๋วยเตี๋ยวไก่ของเธอมีเอกลักษณ์มากพอ
แต่สิ่งที่ไม่เคยคาดฝัน คือทักษะการทำวิดีโอที่สั่งสมมากว่า 10 ปีจะกลายเป็นแรงส่งสำคัญ ทำให้ก๋วยเตี๋ยวชามละ 25 บาท เคยขายได้มากที่สุด 700 ชามต่อวัน พาเธอเข้าใกล้ความฝันที่จะเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวไปจนแก่เร็วกว่าที่คิดและทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึง 1 ปี
ความลับของวันแมนโชว์
ซอมพอชอบกินเส้นมากกว่ากินข้าว ตั้งแต่สมัยเรียนคณะการสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เธอไม่เคยพึงพอใจกับรสชาติก๋วยเตี๋ยวไก่ที่มีขายอยู่ในเมืองนัก แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลหลักที่ทำให้เธอตัดสินใจเปิดร้านของตัวเอง
หลังเรียนจบ ซอมพอเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ทำงาน AE ฝ่ายโฆษณา และกลับมาเชียงใหม่ ทำงานโปรดักชันที่ บริษัท ไบรอัน ตัน เวิลด์ จำกัด อยู่พักใหญ่ ก่อนตัดสินใจลาออกและรับงานฟรีแลนซ์ทั่วราชอาณาจักร ตั้งแต่ครีเอทีฟ ถ่ายทำ ตัดต่อ กราฟิก ไปจนถึงสไตลิสต์เสื้อผ้าและอาหาร สั่งสมทักษะรอบด้านจนกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในสายงานของตัวเอง
ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังไปได้สวย เธอกลับเลือกวางมือจากอาชีพนั้น เพื่อเริ่มต้นใหม่กับร้านก๋วยเตี๋ยวเล็ก ๆ ของตัวเอง
“เราเหนื่อยกับการต้องวิ่งตามบางอย่างตลอดเวลา ไม่อยากรับจ้างใครอีกแล้ว อยากทำอะไรที่เป็นของตัวเอง อยากมีชีวิตที่ยั่งยืน เรียบง่าย อยู่ในจังหวะประจำวันของตัวเอง จึงปักหมุดมาทำร้านก๋วยเตี๋ยว” ซอมพอเล่าถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญ
ชีวิตแม่ค้าก๋วยเตี๋ยวแตกต่างจากชีวิตวันแมนโชว์สายโปรดักชันอย่างสิ้นเชิง ซอมพอนอนหลับได้ดีขึ้น กินข้าวเป็นเวลา และไม่ต้องเหนื่อยใจกับการทำงานร่วมกับผู้คนมากมาย โดยรวมเธอมีความสุขมากขึ้น หมกมุ่นอยู่กับการลวกเส้น ทำเกาเหลา และซูเปอร์ตีนไก่ในจังหวะชีวิตที่เรียบง่าย จนเธอเริ่มหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายคอนเทนต์ร้าน ‘ความลับของก๋วยเตี๋ยว’ ลงในโซเชียลมีเดีย
“ตั้งแต่เริ่มทำคอนเทนต์ให้ร้านก๋วยเตี๋ยว ชีวิตก็กลับมาไม่ได้นอนอีกครั้ง (หัวเราะ) กลางวันเปิดร้าน ถ่ายคลิป พอกลับบ้านก็ตัดต่อ เกรดสี มิกซ์เพลง ตี 2 กว่าจะได้นอน 7 – 8 โมงเช้าก็ตื่นมาเปิดร้านต่อ”
ความยากของการเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวสำหรับซอมพอไม่ใช่เรื่องการทำก๋วยเตี๋ยว เธอมั่นใจในฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี แต่โจทย์ที่ท้าทายกว่า คือการทำให้ร้านก๋วยเตี๋ยวที่พบได้แทบทุกมุมเมืองในเชียงใหม่โดดเด่นพอจะดึงดูดให้คนตั้งใจมากิน
เธอจึงหยิบทักษะที่มีมาใช้ เปิดอินสตาแกรมชื่อ thesecrets.of.noodles ทำคอนเทนต์โปรโมตร้านด้วยตัวเอง กลับสู่บทบาทวันแมนโชว์อีกครั้ง
“แรก ๆ ก็ยังจับทางไม่ถูกว่าต้องเล่าเรื่องแบบไหนดี เลยลองทำไปเรื่อย ๆ ทั้งเล่ากระบวนการทำก๋วยเตี๋ยว เล่าเรื่องพริกที่ใช้ และเน้นถ่ายภาพให้สวยเพราะเป็นความถนัด”
นอกจากความสามารถในการทำคลิปให้ Cinematic ความอึดที่สั่งสมจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำมากว่า 10 ปี เป็นแรงสำคัญที่ทำให้ซอมพอมีวินัยและความอดทนพอจะปั้นอินสตาแกรมของร้านขึ้นมา ทั้งหมดนี้ดำเนินไปพร้อมกับการตื่นเช้ามาเปิดร้านอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
“ทุกวันนี้เราเหมือนทำงาน 2 ส่วน ทั้งออนไลน์และออฟไลน์ ตั้งแต่เปิดร้านมายังไม่เคยปิดร้านเลยแม้แต่วันเดียว”
ความลับของร้านก๋วยเตี๋ยวดีเจ
ความลับของร้านก๋วยเตี๋ยวดีเจเป็นชื่อที่มาจากประโยคหนึ่งในภาพยนตร์Kung Fu Panda ของค่าย DreamWorks Animation ในเรื่องมีร้านก๋วยเตี๋ยวเก่าแก่ที่เลื่องชื่อเรื่องน้ำซุปแสนอร่อย ผู้เป็นพ่อบอกเล่าสูตรลับให้ฟังว่า
สูตรลับของเตี่ยก็คือ ไม่มีอะไร ไม่มีสูตรลับอะไรหรอก
เตี่ยไม่ได้ใส่ซอสอะไรพิเศษอะไรลงไปเลย
ในการทำสิ่งที่พิเศษ ขอเพียงเจ้าเชื่อว่ามันพิเศษ
เชื่อมโยงกับที่คุณป้าร้านก๋วยเตี๋ยวที่ซอมพอไปมอบตัวเป็นศิษย์บอกว่า
จะมาเรียนทำไม ความลับของก๋วยเตี๋ยวมันไม่มีอะไรเลย
จุดเปลี่ยนสำคัญของร้านซอมพอ คือยอดผู้ติดตาม ยอดกดไลก์ และยอดแชร์ในโซเชียลมีเดียที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่คลิปที่ซอมพอสวมเสื้อยืดสกรีนคำว่า ‘ภัยสังคม’ ยืนหมุนฝาหม้อก๋วยเตี๋ยวใส่หูฟัง โยกตัวเหมือนดีเจ ตัดสลับกับภาพบรรยากาศในร้าน ทั้งชามก๋วยเตี๋ยว ตีนไก่ น้ำซุปเดือดปุด ๆ และเครื่องปรุงที่จัดวางอย่างเรียบง่าย โดยมีเพลง Baby Powder ของ Jenevieve และ เสน่หา ของ สุเทพ วงศ์กำแหง คลอประกอบ สร้างอารมณ์เท่ปนขบขันอย่างลงตัว
คลิปดังกล่าวมียอดเข้าชมกว่า 70.1k ครั้ง ในวันถัดมาก็มีลูกค้าแวะเวียนมาจนแน่นร้าน
“มีดีเจที่เห็นคลิปหมุนหม้อก๋วยเตี๋ยวเล่นของเรา เขาสนใจตามมากินและขอมาเปิดเพลงที่ร้าน เราก็โอเค ต่างคนต่างได้ถ่ายคอนเทนต์ของตัวเอง”
หลังจากนั้นกลายเป็นภาพจำของร้าน ผู้คนเรียกร้านนี้กันติดปากว่า ‘ก๋วยเตี๋ยวดีเจ’
การนำ 2 สิ่งที่ดูเหมือนจะไม่เข้ากัน ไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้ มาผสมผสานกัน สร้างเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ชัดเจน ความแตกต่างนี้เองที่ทำให้ผู้คนจดจำ และทำให้ร้านซอมพอไม่ใช่แค่ร้านอาหาร แต่เป็นประสบการณ์หนึ่งที่ทั้งอิ่มท้องและอิ่มบรรยากาศไปพร้อมกัน
“เราไม่มีทางรู้เลยว่าเราเหมาะกับอะไร ตรงไหนคือที่ของเรา ทุกอย่างต้องลงมือทำไปก่อน”
ซอมพอไม่เคยเห็นภาพตัวเองในบทบาทเจ้าของร้านความลับของร้านก๋วยเตี๋ยวดีเจมาก่อน เคยเพียงจินตนาการเล่น ๆ ในวัยเด็ก เพราะบ้านข้าง ๆ มีพ่อลูกเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวร่วมกัน ดูเรียบง่าย อบอุ่น
แต่เบื้องหลังความน่ารักนั้นคือความทุ่มเทและการทำงานหนักในทุกขั้นตอน เพื่อให้ขายได้ในแต่ละชาม
ความลับของความสามัญ
ซอมพออยากเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวไปจนแก่
เธอไม่ใช่คนที่หมกหมุ่นอยู่กับตัวเอง แต่ปล่อยให้สถานการณ์พัดพา เธอเลือกเรียนสื่อสารมวลชนเพราะชอบ แม้จะจบภาคการแสดง แต่เมื่อได้ลองทำงานแสดงจริง ๆ แล้วพบว่าไม่ใช่สิ่งที่รัก เธอก็ตัดสินใจเลิกโดยไม่ลังเล
เธอเคยย้ายไปกรุงเทพฯ เพราะอยากทำงานบริษัท แต่สุดท้ายก็กลับมาเชียงใหม่เพราะแฟนอยู่ที่นี่ ทำงานไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดอิ่มตัว ไม่ได้อยากเติบโตในสายงานเดิมอีกต่อไป สุดท้ายจึงเลือกเปลี่ยนเส้นทาง มาเปิดร้านความลับของร้านก๋วยเตี๋ยวดีเจในแบบที่ตัวเองอยากทำ
ความฝันของซอมพอคืออยากแต่งงาน มีลูก และทำให้ร้านก๋วยเตี๋ยวของเธอมั่นคงพอจะเลี้ยงดูครอบครัวได้ ไม่ได้คิดว่าต้องเป็น CEO หรือร่ำรวย
“ชีวิตก็แค่นั้น” ซอมพอกล่าว
เธอขายก๋วยเตี๋ยวในราคาเพียงถ้วยละ 25 บาท ไม่ว่าใครจะมากินก็เสิร์ฟให้ได้อย่างเท่าเทียมกัน แนวคิดของเธอคือขายในราคาที่เข้าถึงง่าย เน้นปริมาณเพื่อให้อยู่ได้
“เราอยากให้ถนนทิพย์เนตร อำเภอเมืองเชียงใหม่ ที่ร้านตั้งเปิดอยู่เติบโตขึ้น ถนนเส้นนี้มีของกินอร่อยเยอะมาก ทั้งแม่จันทร์หมี่เกี๊ยว สยามสุกี้ และร้านคราฟต์เบียร์ Eight Days A Week”
สิ่งที่ซอมพอได้เรียนรู้จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา คือให้ลงมือทำเยอะ ๆ อย่าจมอยู่กับความล้มเหลว ไม่มีอะไรได้มาง่าย ทุกอย่างอยู่ที่จังหวะเวลาและการฝึกฝนที่มากพอ
ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าจะเจอสิ่งที่ใช่ แม้จะเจอแล้ว เธอก็ยังไม่เคยหยุดทำ เพราะเมื่อไหร่ที่หยุด
เมื่อนั้นลูกค้าก็อาจหายไป
แม้ว่าคอนเทนต์ที่เธอทำจะได้รับกระแสตอบรับที่ดี แต่ซอมพอไม่เคยคิดอยากเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์เต็มตัว เธอเคยผ่านช่วงเวลาที่ต้องวิ่งไล่ตามเทรนด์ และรู้ดีว่ามันเหนื่อยแค่ไหน
สิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ คือการขายก๋วยเตี๋ยวและทุ่มเทให้กับกิจการของตัวเอง โดยให้คอนเทนต์เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ช่วยเล่าเรื่องร้าน ไม่ใช่เป้าหมายหลักของชีวิต
“เราคิดว่าคอนเทนต์ครีเอเตอร์คือสนามที่ดุเดือดมากนะ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไปในรายวินาที วันนี้เราอาจจะบูมมาก แต่พรุ่งนี้อาจจะเงียบหายไปเลย ทุกคนเก่งมากที่ยังยืนอยู่ในสนามนี้ได้”
เธอหัวเราะก่อนจะทิ้งท้ายอย่างสบาย ๆ ว่า
“เราเองคงประมาณนี้ เป็นเน็ตไอดอลที่ขายก๋วยเตี๋ยว”
