คุณเล่นขายของครั้งล่าสุดตอนอายุเท่าไหร่
แอม-ลดาวัลย์ บุญกุศล บัณฑิตปริญญาโทที่เข้าสู่ช่วงวัยทำงานแล้ว ยังคง ‘เล่นขายของ’ เหมือนวัยเด็กไม่เคยเปลี่ยน ซึ่งไม่ใช่การกลับมาเล่นใหม่อีกครั้ง แต่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอเสมอมาไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยไหน
“เราไม่ได้ตั้งใจเล่นเพื่อเปิดช่องนี้ ไม่ใช่กิจกรรมเสริม แต่เราชอบทำเป็นประจำ ทำมานานแล้ว เหมือนคนที่ชอบดูหนังแล้วดูหนัง ชอบเที่ยวแล้วได้เที่ยว พอมาคิดย้อนก็ตลกดีเหมือนกัน เรากลับมาบ้านยังไงก็ต้องได้เล่นขายของ ไม่ได้มีอะไรจุดประกายเลย”
จากเดิมที่เล่นคนเดียว แอมเริ่มถ่ายคลิปลงใน TikTok เธอมักจะนำดอกไม้ใบหญ้าก้อนหินดินทรายรอบตัวมาเปิดครัวจำลองทำสารพัดเมนู ตั้งแต่ก๋วยเตี๋ยว ข้าวมันไก่ ไปจนถึงช็อกโกแลตดูไบ โดยมี ‘หม้อแกง’ และ ‘ถั่วดำ’ น้องหมาสุดน่ารักรับบทเป็นลูกค้าประจำช่วงท้ายคลิปอยู่บ่อย ๆ
คลิปเหล่านี้กลายเป็นไวรัลอย่างรวดเร็ว จนมีผู้ติดตามหลักล้านในเวลาต่อมา แต่โชคร้ายที่แอคเคานต์ถูกแฮ็กจนคอนเทนต์ทุกอย่างหายวับไปกับตา และขึ้นคำค้นหาบน TikTok ว่าช่องของเธอหายไปไหน แอมจึงตัดสินใจกลับมาเปิดช่องใหม่อีกครั้งในชื่อ ‘Dawan เล่นขายของ’ เมื่อปี 2024 และมีผู้ติดตามมากกว่า 3.8 แสนแอคเคานต์อย่างรวดเร็ว
อะไรทำให้คลิปเล่นขายของกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนเฝ้ารอ และเบื้องหลังคอนเทนต์เล่นสนุกซ่อนความท้าทายอะไรเอาไว้บ้าง เราอยากชวนไปเยือนหลังจอของเธอผ่านบทความนี้กัน
จากเศษผักและครัวจำลอง
“เรามีพี่น้อง 2 คน ถูกเลี้ยงแยกกันตั้งแต่เด็ก ป้ากับย่าคอยเลี้ยงเรา เวลาเขาทำกับข้าวแล้วได้ผักมา เขาก็จะเอาส่วนที่ตัดทิ้งมาให้เราเล่น เราจะได้ไม่ไปกวนเขา”
เมื่อวัตถุดิบที่เหลือในครัวผสมกับจินตนาการ จึงออกมาเป็นเมนูใหม่สำหรับเล่นขายของได้อย่างไม่รู้จบ บวกกับความชอบดูรายการสนุก ๆ อย่าง ทีวีแชมเปี้ยน เป็นทุนเดิม เธอจึงค่อย ๆ สะสมความเป็น ‘นักเล่นขายของ’ มาตั้งแต่ตอนนั้น
“ถ้าถามว่าทำไมถึงชอบ ตอบยากนะ มันแค่เพลิน เราเป็นคนไม่ติดโทรศัพท์มาตั้งแต่เด็ก บวกกับพ่อไม่ค่อยอยากให้เล่นเพราะกลัวสายตาเสีย เลยไปทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เล่นมือถือ
“บางเรื่องก็มาจากการปลูกฝังไปเรื่อย ๆ ผู้ใหญ่บอกว่าลองเอาอันนั้นมาเล่นสิ อย่างปู่ก็จะทำปืนของเล่นจากกล้วย เด็ดผลไม้แปลก ๆ มาให้เราเล่น คอยอธิบายว่าคือต้นอะไร เราไม่ได้รู้สึกว่ารู้จักพืชผักผลไม้เยอะขนาดนี้จนมาทำคลิปนี่แหละ เลยอยากเอามาเล่าให้ทุกคนฟังบ้าง”
วิถีชีวิตในวัยเด็กเริ่มหล่อหลอมให้แอมหลงใหลด้านศิลปะไปด้วย เธอจึงเลือกเรียนสายศิลป์ในช่วงมัธยมปลายต่อเนื่องไปจนถึงปริญญาโทด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ ต่อด้วยการทำงานประจำเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ แม้จะเป็นงานที่ถนัด แต่ในชีวิตจริงงานแต่ละชิ้นย่อมมีโจทย์หรือกรอบบางอย่าง เราจึงไม่อาจใส่ตัวตนลงไปในผลงานได้อย่างเต็มที่ จึงเกิดความกดดันและเคร่งเครียดบ้างเป็นบางครั้ง
แต่ไม่ว่าจะไปเรียนหรือทำงานที่กรุงเทพฯ ไม่ว่าชีวิตจะเจอเรื่องราวเหนื่อยล้าสาหัสเพียงไหน เมื่อมีโอกาสได้กลับบ้านที่อยุธยา เธอจะรู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่หยิบดอกไม้ใบหญ้าและอุปกรณ์หลายชนิดมาละเลงจินตนาการอย่างอิสระ โดยมีน้องหมาหม้อแกงและถั่วดำคอยให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง
‘การเล่นขายของ’ สำหรับแอม จึงมีความหมายมากกว่าความสนุกยามว่าง แต่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันที่ยังคงดำเนินต่อไปโดยธรรมชาติ จนกระทั่งวันที่น้องข้างบ้านแวะมาร่วมเล่นด้วยคน แอมจึงลองหยิบมือถือมาถ่ายคลิปสั้น ๆ แล้วโพสต์ลงใน TikTok โดยไม่ได้คาดหวัง และไม่คาดคิดเลยว่าคลิปนั้นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของช่อง Dawan เล่นขายของ อย่างในปัจจุบัน
สู่นักเล่นขายของมืออาชีพ
“คลิปแรกคนดู 1,600 คนก็ตกใจแล้ว เพราะเรายังไม่มีผู้ติดตาม เลยคิดว่าจะลองลงทุกอาทิตย์ พอคลิปที่ 2 ที่เอาก้อนหินมาผัดแทนหอยก็กลายเป็นไวรัลเลย มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมาจากคลิปนั้นเลย แต่แอคเคานต์เราเคยโดนแฮ็กไปก่อน ตอนนี้ไม่มีคลิปนั้นแล้ว อาจจะเคยเห็นตามข่าวที่เอาไปลงบ้าง”
แม้ช่องจะถูกแฮ็กไปหนึ่งหน แต่กลายเป็นว่ามีคนตามหาจนเธอลองฮึดกลับมาเปิดช่องใหม่อีกครั้ง
“ในช่อง TikTok มีคนเสิร์ชว่า พี่ที่เล่นขายของกับหมาหายไปไหน น้องชื่อหม้อแกงกับถั่วดำหายไปไหน เราเลยต้องทำคลิปอธิบายว่าเราโดนแฮ็กนะ มาเปิดช่องใหม่ ตอนแรกคิดว่าเป็นไปไม่ได้แน่เลยที่คนจะกลับมาตาม เพราะเราไม่ได้ถ่ายให้เห็นตัวเอง ไม่ได้บอกว่าเราเป็นใคร แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนติดตามเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”
เมื่อเนื้อหาหลักคือการเล่น เราจึงคาดการณ์ไว้ในใจว่า ผู้ติดตามส่วนใหญ่คงเป็นเด็ก ๆ ที่ยังสนุกกับการเล่นขายของ แต่แอมกลับบอกว่า จากสถิติหลังบ้าน ช่องนี้มีผู้ชมอายุ 40+ เป็นส่วนใหญ่
“ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะน้อง ๆ เอาโทรศัพท์พ่อแม่มาดูหรือเปล่า แต่ก็มีผู้ใหญ่มาคอมเมนต์เหมือนกันว่า คิดถึงสมัยก่อนจังเลย ชวนให้นึกถึงความทรงจำเก่า ๆ
“บางคนบอกว่า ดูเพลินเลย เขามีปัญหาเรื่องการนอนหลับ แต่คลิปนี้ทำให้เขานอนหลับง่ายขึ้น หรือแม่ของน้องคนหนึ่ง พอเจอกันแล้วรู้ว่าเป็นเราเขาก็แซว ๆ ติดตลกว่า นี่เหรอ ตัวการที่ทำให้ลูกเขาเก็บมังคุดไว้เล่น รู้ไหมพี่ทะเลาะกับลูกเพราะเอาเปลือกมังคุดไปทิ้ง เราเคยเอามังคุดมาตำ แล้วลูกเขาเก็บไว้เพื่อทำตามเราอีกที”
ดังนั้น เมื่อทำคลิปลงในโซเชียลมีเดีย เธอจึงต้องถี่ถ้วนกับการเล่นแต่ละครั้งมากขึ้น ทั้งคิดภาพให้ออกมาให้เข้าใจง่าย และสื่อสารออกไปอย่างระมัดระวัง
“ปกติเล่นเองคนเดียว เราไม่ต้องกังวล แต่พอมาทำ TikTok เรากลัวกระแสลบเหมือนกันนะ เพราะการใช้มือเล่นดิน ดินเป็นของสกปรก ถ้าในหัวคลิปยูทูบเราจะตั้งไว้เป็นคำเตือน หรือใน TikTok เวลาทำอะไรต้องคิดก่อน ถ้าสังเกตช่องเราจะไม่เอาของกินจริง ๆ มาเล่น เพราะกลัวเขาว่าเราเอาของกินมาทำเป็นขยะหรือเปล่า หรือกลัวคนมาเล่นตามแล้วเข้าใจผิด จึงต้องคอยบอกในคลิปว่ามันกินไม่ได้นะ”
เมื่อทำเรื่อง ‘เล่น’ อย่าง ‘จริงจัง’
เคยมีวันที่คิดไม่ออกไหม – เราเอ่ยถาม เพราะการเล่นขายของช่องนี้มักจะมีวิธีใหม่ ๆ ที่เราเองก็คาดไม่ถึงอยู่บ่อยครั้ง อย่างการนำปลีกล้วยมาแทนไก่ย่าง นำเปลือกกล้วยมาแทนข้าวมันไก่
“ถ้าเป็นช่องนี้ ไม่มีช่วงที่เราไอเดียตันเลย หรือไม่ก็จะคุยกับน้อง ๆ ว่าอยากให้ทำเมนูอะไรอีก พอเขาคอมเมนต์มา เราก็จะเห็นภาพว่าเอาอะไรมาทำต่อ หรือช่วงไหนมีกระแสทำครัวซองต์ เบอร์เกอร์ เราก็จะเลือกอันนั้นมาทำ ส่วนวัตถุดิบมาจากรอบ ๆ บ้าน เรากลับบ้านที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาทุกอาทิตย์ ไปต่างจังหวัดก็จะเจอดอกไม้ พวกเฟื่องฟ้า ดอกเข็ม
“คลิปที่เราชอบที่สุดคือตอนทำยำกุ้งเต้น ใช้เมล็ดต้อยติ่งที่ไปโดนน้ำแล้วเด้งออกมาเหมือนกุ้งเต้น คลิปนี้ใช้เวลาทำนานที่สุดเลย เพราะต้องรอเก็บเมล็ดต้อยติ่งให้เยอะพอ มีพี่ ๆ ที่บ้าน ที่ทำงาน ช่วยกันเก็บมาให้คนละหัวสองหัว พ่อก็ไปเก็บมาให้ ทุกคนร่วมแรงร่วมใจช่วยกันทำคลิปนี้ ถึงเราจะโพสต์ช่วงที่ไม่ได้มีกระแสกุ้งเต้นแล้ว แต่คนก็ยังชอบ มองย้อนกลับไปก็ชอบนะ น่ารักดี” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“การเล่นขายของสำหรับเราไม่ยากเลย เราหาที่ระบาย หาที่ลงอยู่แล้ว เพราะงานประจำเราทำตามบรีฟ แต่สิ่งนี้ไม่มีบรีฟ อยากทำอะไรก็ทำเลย จึงไม่มีอะไรที่รู้สึกติดขัดหรือไม่ชอบ แต่ที่ยากจริง ๆ สำหรับเราคือการพากย์เสียง เพราะคิดว่าตัวเองพูดไม่รู้เรื่องและยังเป็นปัญหาในทุก ๆ ครั้ง เรากลัวมันไม่สดใหม่ หมายถึงกลัวความรู้สึกไม่จริงตอนนั้น ทุกคลิปที่ลงเลยพากย์สดตลอด นอกจากคอนเทนต์ที่จะส่งตรวจ
“เราอยากให้เป็นความรู้สึกสดใหม่ เช่น คลิปทำไก่ย่าง อาจจะผ่านไปนานแล้ว ตอนทำเรามีเค้าโครงในหัวว่าอยากพูดประมาณนี้ แต่เวลาผ่านไป ความรู้สึกเปลี่ยนไปแล้ว มีส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราอยากพูด เช่น ไก่แดงที่มันต้องเสียบไม้นะ เราอยากให้เป็นอารมณ์ปัจจุบัน แต่เรื่องนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวเฉย ๆ แล้วก็มีข้อเสียคือเวลาเราไปไหน ทำอะไรกะทันหันจะไม่ได้ลงคลิปเลย แต่ก็ทำให้อินกว่า คลิปที่เห็นนาทีครึ่ง เราพากย์ไป 60 รอบได้ ประโยคต่อประโยค เพราะเรารู้สึกว่ายังไม่แข็งแกร่งสำหรับการพากย์อยู่ดี”
นอกจากความยากระหว่างกระบวนการทำงานแล้ว อีกเรื่องที่เธอมองว่าเป็นทั้งความใจฟูและปวดใจในเวลาเดียวกัน คือผลงานที่ถูกนำไปลงซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต
“ช่องเราโดนดูดคลิปไปใช้เยอะมาก เท่าที่รู้เกือบ 10 ช่องแล้ว แต่จะมีน้อง ๆ เด็ก ๆ ช่วยเข้าไปกดรีพอร์ต แล้วมาบอกเราว่ามีคนปลอมเพจเรานะ เด็กน้อยน่ารักมาก แต่เราก็ไม่ได้อยากให้เกิดขึ้นอยู่ดี”
จินตนาการหล่อเลี้ยงหัวใจ
“เราอยากให้ช่อง Dawan เล่นขายของ ยังอยู่ไปเรื่อย ๆ เป็นช่องที่ดูแล้วสบาย ไม่เครียดก็พอแล้ว” เธอเอ่ยถึงความตั้งใจ และบอกกับเราว่ายังสนุกกับการทำช่องนี้ต่อไป ตราบใดที่ยังชอบเล่นขายของ
“มันเป็นเหมือนพื้นที่ให้ละเลงอารมณ์ จริง ๆ เอาไปคิดต่อยอดได้หลายอย่าง การเล่นช่วยผลักดันงานเราเยอะมาก พอเราทำงานสายศิลปะ ต้องทำคอนเทนต์ คิดไอเดียต่าง ๆ พอได้หลุดกรอบตรงนี้ไป มันช่วยให้งานเราดีขึ้นได้เหมือนกัน
“เราคิดว่าคงเล่นขายของต่อไปอย่างนี้ เพราะความสนุกของตัวเอง มันต้องระบาย (หัวเราะ) อีกอย่าง เด็กน้อยหลายคนชอบดู เขาเล่นตามเราจริง ๆ เรารู้สึกว่าคล้ายกับเวลาได้แรงบันดาลใจจากการดูผลงานศิลปะ พอเล่นขายของก็เหมือนเราได้สนุกไปด้วยกัน”
สิ่งหนึ่งที่เราค้นพบหลังจบบทสนทนา คือนอกจากการไขว่คว้าหาการเติบโตที่มั่นคงในวัยผู้ใหญ่แล้ว อีกสิ่งสำคัญไม่แพ้กันคงเป็นการหาพื้นที่ให้เด็กน้อยในตัวเราได้ ‘เล่นสนุก’ และ ‘เป็นอิสระ’ บ้างในบางคราว เพราะนอกจากอาชีพการงานที่หล่อเลี้ยงชีวิตแล้ว สุนทรียภาพอย่างไร้การตัดสินนั้นก็ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจให้เราเติบโตต่อไปได้อย่างมีพลังได้เช่นเดียวกัน
ภาพ : Dawan เล่นขายของ
