“ถ้ามีคำว่าลูกปุ๊บ ความฝันของผมจะเปลี่ยนไปโฟกัสที่ลูกทันที” ถึงวันนี้คงไม่มีใครเคลือบแคลงสงสัยในความสามารถทางการแสดงของ นนกุล-ชานน สันตินธรกุล เพราะนับตั้งแต่คว้ารางวัลสุพรรณหงส์จากภาพยนตร์ ฉลาดเกมส์โกง เมื่อ พ.ศ. 2560 เขาก็ไม่เคยลดละความมุ่งมั่นที่จะกระโจนเข้าไปสวมบทเป็นตัวละครหลากหลายอยู่เสมอ

พ.ศ. 2562 นนกุลขยายน่านน้ำการแสดง ขยับจากบทแนวดราม่ามาขัดเกลาวิชาคอเมดีใน มิสเตอร์ดื้อ กันท่าเหรียญทอง

3 ปีต่อมา นนกุล-ชานน สันตินธรกุล ตะลุยงานพีเรียดด้วยบทเสด็จในกรมจากภาพยนตร์ บุพเพสันนิวาส 2 ก่อนประลองฝีมือในซีรีส์สืบสวนสอบสวนอย่าง 23:23 สัญญาสัญญาณ

พ.ศ. 2567 เราได้รับชมการแสดงของนนกุลในซีรีส์กับละครมากถึง 3 เรื่อง พ่วงด้วยภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์อีก 2 จนอดสงสัยไม่ได้ว่า 1 วันของเขามี 24 ชั่วโมงเท่าเราจริงหรือไม่…

‘Non-stop’ คงเป็นคำจำกัดความเปลวไฟแห่งความพยายามของผู้ชายคนนี้ 

เขายังอยากเป็นนักแสดงที่ดีขึ้น เก่งขึ้น พัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง ทั้งกับผลงานในประเทศและผลงานระดับนานาชาติที่กำลังจะเข้าฉายปลายปีนี้อย่าง Start It Up วัยสตาร์ท น็อนสต็อป

เราเชื่อมาตลอดว่าศิลปินที่เคี่ยวกรำตัวเองอยู่ตลอดคนนี้คงไม่มีวันหยุดพักจากความฝันทางการแสดง ทว่าเขากลับเอ่ยอย่างเรียบง่ายด้วยประโยคแรกของบทความ

นักแสดงที่ชื่อนนกุลจะปล่อยมือจากสิ่งที่ตัวเองรักได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ…

“วันนี้เราจะมาในธีม Non-stop กันนะครับ” เราบอกกับหนุ่มหน้าใสในเสื้อยืดสีขาวสกรีนชื่อภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเจ้าตัว

“หมายถึงสัมภาษณ์ไม่หยุดเหรอครับ” เขาตอบมาพลางหัวเราะ 

สีไม้ 64 สีกับวินาทีที่ทำทัชดาวน์

เข้าใจว่าในวัยเด็ก คุณเคยพยายามเขียนการ์ตูนแบบนอนสต็อป

สุด ๆ ครับ ช่วงประถมปลายถึง ม.ต้น ผมอินหนังสือการ์ตูนมาก เก็บหอมรอมริบ เอาเงินค่าขนมอันน้อยนิดวันละ 40 บาท ไปซื้ออุปกรณ์ G-Pen (หัวปากกาที่ต้องจุ่มหมึกก่อนใช้งาน) กระดาษโทน สติกเกอร์ติดฉากหลัง เครื่องไม้เครื่องมือต่าง ๆ ตอนนั้นผมรู้จักหมด ลองทำหมด 

แปลว่าเขียนเอง วาดเอง

ใช่ ตอนนั้นบ้าพลังจริง ๆ วาดเอง เขียนเอง ฝึกเอง ได้พัฒนาฝีมือการวาดเยอะมาก ๆ ผมเคยส่งไปสำนักพิมพ์ด้วยนะ ส่งไปแบบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเปิดรับหรือเปล่า แค่คิดเองเออเองว่าที่ไทยอาจจะเหมือนที่ญี่ปุ่นที่ส่งต้นฉบับไปให้สำนักพิมพ์ได้ แต่สุดท้ายสำนักพิมพ์ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

ถามจริง การ์ตูนเรื่องไหนที่ทำให้คุณติดใจจนอยากเป็นนักวาด แถมยังอ่านการ์ตูนมาถึงทุกวันนี้

น่าจะเป็น RAVE ผจญภัยเหนือโลก เป็นการ์ตูนโชเน็น (การ์ตูนญี่ปุ่นที่มีเด็กวัยรุ่นชายเป็นกลุ่มเป้าหมายหลัก) นี่แหละ ผู้กล้า สะสมดาบให้ครบ 10 เล่ม ประกอบกันไปปราบบอส คนเขียนคือ อาจารย์ฮิโระ มาชิมะ ที่เขียนเรื่อง Fairy Tail และที่อ่านควบคู่ไปก็ โดราเอมอน แหละครับ

ทำไมอินกับการวาดการ์ตูนขนาดนั้น บางคนชอบมากแต่ก็อ่านอย่างเดียว

(หัวเราะ) อาจจะเพราะองค์ประกอบหลาย ๆ อย่าง ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร รู้แค่ว่าวาดรูปได้โอเค จำเหตุการณ์หนึ่งได้แม่น สีไม้แบรนด์หนึ่งมาจัดประกวดวาดภาพในห้องเรียน มีสีไม้ 64 สีเป็นรางวัลที่ 1 นี่คือเรื่องใหญ่มากสำหรับเด็กวัยนั้น เพราะสำหรับเรา แค่ 12 สีก็หรูแล้ว แต่นี่ 64 สี ในกล่องสเตนเลส โห! โคตรพรีเมียม (ตาเป็นประกาย)

ซึ่งคุณได้ที่ 1

ครับ อันดับ 1 ได้มาเลย 64 สี โคตรภูมิใจ เหตุการณ์นั้นทำให้รู้สึกว่า เฮ้ย เรามีพรสวรรค์ในการวาดรูป แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าอยากวาดอะไร รู้แค่ว่าชอบอ่านการ์ตูน ไม่ได้สนใจศิลปะหรือภาพวิว ก็เลยลุย ลงใจกับการวาดการ์ตูนอย่างเต็มที่ ทำแบบทวีคูณ ทำทุกอย่าง เขียนเอง วาดเอง 50 หน้า 2 เดือนเต็ม ตั้งใจมาก เราไม่รู้หรอกว่าลายเส้น ณ ตอนนั้นดีหรือไม่ดี แต่ก็พยายามอย่างสุดความสามารถ ณ วัยนั้นแล้ว

พยายามตั้งขนาดนั้น ทำไมจึงหยุดพยายามล่ะ

เพราะไม่ได้รับฟีดแบ็กนั่นแหละ ถ้าได้ฟีดแบ็กจากสำนักพิมพ์สักหน่อยว่าไม่ผ่านนะ อย่างน้อยเรายังอาจจะมีแรงใจไปต่อ คงได้รู้ว่าเราต้องพัฒนาตรงไหน ยังไง แต่พอไม่ได้รับอะไรเลย มันเคว้ง สมัยนั้นอินเทอร์เน็ตยังไม่เสถียร พอไม่ได้คำตอบจากสำนักพิมพ์ก็ไม่รู้แล้วว่าจะหาลู่ทางยังไง การประกวดอะไรเราก็ไม่รู้จัก ทุกวันนี้ถ้าอยากหาการประกวด แค่เสิร์ชก็น่าจะเจอ แต่ยุคนั้นยากมาก เราเด็กด้วย ไม่ค่อยรู้ เลยต้องจำใจล้มเลิกไป

แต่การล้มเลิกครั้งนั้นก็นำมาซึ่งความฝันครั้งใหม่อย่างการเป็นนักอเมริกันฟุตบอล

ใช่ครับ พอจบ ม.ต้น ผมมีโอกาสได้ไปแลกเปลี่ยนที่สหรัฐอเมริกา ได้เล่นอเมริกันฟุตบอล ซึ่งก็อินมากไม่ต่างจากตอนเขียนการ์ตูน ช่วงนั้นกำลังอ่าน อายชีลด์ 21 ไอ้หนูไต้ฝุ่นมะกันบอล ด้วย ยิ่งอินเข้าไปใหญ่ ผมฝึกท่า ‘Devil Bat Ghost’ ตามในมังงะเลยนะ เบียวนั่นแหละ (หัวเราะ)

มังงะเรื่องเดียวทำให้ชอบเล่นอเมริกันฟุตบอลเลยเหรอ

ก็ใช่นะครับ และประกอบกับเป็นกีฬาประเภทแรกในชีวิตที่ได้เล่นจริงจัง ได้ติดทีมโรงเรียน แถมยังทำแต้มให้โรงเรียนได้ ตอนนั้นอะดรีนาลีนระเบิด ตอนเด็กผมเคยเล่นฟุตบอลกับเพื่อน ห่วยมาก ไม่เคยยิงได้ แต่ครั้งนั้นผมทำคะแนนได้ แม้จริง ๆ ทีมจะชนะขาดไปแล้ว ทิ้งห่าง 40 คะแนน แต่พอเราทำทัชดาวน์ได้ อันนี้ไม่ได้พูดเล่น มันดีใจมากจริง ๆ เพื่อนทั้งทีมวิ่งเข้ามาเฮกับเรา ดีใจกับเรา เราเลยฮึกเหิมสุด ๆ มันยิ่งกว่าวินาทีที่ได้สีไม้ 64 สีอีก รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในหนังเลย

ทำไมสุดท้ายตัวเอกในหนังเรื่องนี้ถึงไม่ได้เป็นนักอเมริกันฟุตบอลอีกแล้ว

จริง ๆ ผมอยากเป็นมากนะ อยากเรียนต่อ จะขอทุนแล้วด้วยซ้ำ แต่ที่บ้านไม่ยอม หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม เขากังวล เป็นห่วง เพราะเป็นกีฬาที่อันตราย มีคนที่ประสบความสำเร็จก็จริงแต่มีไม่เยอะ ว่ากันตามตรงคนที่บาดเจ็บมีเยอะกว่า ยิ่งเราเป็นคนเอเชียที่ไม่ได้ฝึกสิ่งนี้มาตั้งแต่เด็ก โอกาสบาดเจ็บก็ยิ่งสูง ตอนนั้นผม ม.4 ลองไปซ้อมกับรุ่นพี่ ม.6 แมตช์เดียว กระดูกข้อมือร้าว ผมกลับจากสหรัฐฯ แบบมีผ้าคล้องแขนครับ ตลกมาก ก็ยิ่งตอกย้ำพ่อกับแม่ว่าดีแล้วที่ไม่ให้มันอยู่ต่อ (หัวเราะ)

ตอนนั้นคุณยอมแต่โดยดีหรือต่อต้าน

ต่อต้านสุด ๆ ผมอยากจริง ๆ ตื๊อมาก ดื้อมาก เรียกว่าดื้อที่สุดในบ้าน แต่ด้วยความเป็นเด็ก เราทำอะไรไม่ได้ ไม่มีหนทาง พอเขาไม่ยอม ก็ต้องตามสภาพ จำเป็นต้องหยุดความฝันนั้นไป

อะไรทำให้นนกุลเป็นเด็กที่มุ่งมั่นกับการทำตามความฝันขนาดนั้น

ไม่รู้เหมือนกันนะ ความเป็นเด็กล่ะมั้ง พอไม่รู้ว่าเราทำอะไรได้ดีในชีวิต เมื่อเจอสิ่งที่พอจะทำได้ดี เราก็อยากทำให้เต็มที่ที่สุด

เทหมดหน้าตัก

ตอนวาดการ์ตูนมีเหตุการณ์สีไม้ 64 สี ตอนอเมริกันฟุตบอลมีวินาทีทำแต้มให้โรงเรียน แล้วสำหรับการแสดง ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเพราะเหตุการณ์ไหน

ผมนึกไม่ค่อยออกเหมือนกันนะ ต้องบอกว่ายังไม่มีวินาทีไหนล้มความรู้สึกตอนทำทัชดาวน์ได้ (ยิ้ม) แต่สำหรับการแสดง คงเป็นตอนที่ได้รางวัลสุพรรณหงส์ 

เราไม่คิดจริง ๆ ว่าจะได้ ปีนั้นคนที่เข้าชิงก็ไม่ใช่ย่อย รางวัลไม่ได้ลอยมาทันที สูสีมาก ผมตกใจมากที่ได้ ครอบครัวผมไปงานวันนั้นด้วย การได้พูดถึงครอบครัว ได้ขอบคุณพวกเขา ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จบางอย่าง เหมือนเริ่มเห็นว่าเราทำอะไรได้ดีสักอย่างแล้วในชีวิต

คุณนำความชอบตอนวาดการ์ตูนกับอเมริกันฟุตบอลมาปรับใช้ในการแสดงบ้างไหม

สิ่งเหล่านั้นเป็นเชื้อเพลิงที่ดีมาก ๆ ในการเริ่มต้นอาชีพนักแสดง แต่การเป็นนักแสดงของผมมาไกลกว่าความฝันวัยเด็กทั้ง 2 อย่างนี้มาก มันเอามาใช้ได้ช่วงต้น ความดื้อด้านตอนนั้นผลักให้เรามาได้ไกล แต่วันนี้ผมคงใช้วิธีการนั้นไม่ได้แล้ว ณ วัยนี้เราต้องรักษาอะไรหลายอย่าง เราจะพุ่งโดยไม่สนใจอะไรเลยไม่ได้

ณ วัยนี้คุณต้องรักษาอะไร

เช่น ผมรับงานพรีเซนเตอร์ จู่ ๆ ผมจะเปลี่ยนใจ เลิกเป็นนักแสดง ไม่รับงาน อยากไปเรียนต่อ ลุย! ไปเดี๋ยวนั้นเลย เราตัดสินใจแบบนั้นไม่ได้แล้ว 

คงเหมือนการลงทุนที่ผมฟังอยู่บ่อย ๆ เขาบอกว่า ช่วงต้น ถ้าคุณอยากรวย คุณต้องกล้าเสี่ยง แต่ถ้าคุณได้เงินตรามาประมาณหนึ่ง สิ่งที่จะทำให้เงินตรายั่งยืนไม่ใช่การเสี่ยง แต่คือการรักษา ประคับประคอง

พูดง่าย ๆ คือจะเทหมดหน้าตักทุกรอบไม่ได้

ใช่ครับ ณ วัยนี้ผมคงเทหมดหน้าตักโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนตอนเด็กไม่ได้แล้ว

พูดถึงเด็ก ตัวละคร เจีย ที่คุณรับบทในหนังเรื่องล่าสุดอย่าง Start It Up วัยสตาร์ท น็อนสต็อป ก็ดูมีความเป็นเด็กเอามาก ๆ

จริงครับ บุคลิกมีความเป็นการ์ตูน เฮฮาบ้าบอ เป็นตัวละครไม่เอาอ่าว ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไร มีความชอบนะ แต่ไม่อยากทำ ไม่อยากรับธุรกิจต่อจากพ่อ แต่พอมีเหตุการณ์บางอย่างก็ต้องจับพลัดจับผลูมาทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ต้องโตขึ้น เอาจริงเอาจังมากขึ้น

ช่วงที่เล่นรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวละครในมังงะที่เคยอ่านตอนเด็กบ้างหรือเปล่า

มีบ้าง แต่ที่มีเยอะคือ พี่โจ๊ก (กรภพ จันทร์เจริญ) พี่เขาไปไกลกว่าผมมาก เหมือนเขาหลุดออกมาจากการ์ตูน จังหวะเล่นมุกดีทุกครั้ง เรียกว่าเป็นปรมาจารย์ด้านนี้ ผมได้อะไรจากพี่เขาเยอะมาก

สิ่งที่คุณได้เรียนรู้จากการเล่นภาพยนตร์เรื่องนี้คืออะไร

เจียเป็นตัวละครที่ดูการ์ตูน ๆ บ้า ๆ บอ ๆ แต่ตัวละครนี้ทำให้ผมได้รู้ว่า เราหยุดพัฒนาตัวเองไม่ได้ 

จริง ๆ เรื่องนี้ถ่ายไว้นานมากแล้ว ตั้งแต่ก่อนโควิด เป็นช่วงหลังจาก ฉลาดเกมส์โกง ผมเพิ่งได้สุพรรณหงส์มาไม่นาน ทุกคนเชื่อใจว่าไอ้นนทำได้อยู่แล้ว แต่ตอนนั้นฝีมือเรายังไม่แข็ง ไม่เก่งเท่าวันนี้ เราทำซีนดราม่าที่เป็นจุดไคลแม็กซ์ของเรื่องไม่ได้จนผู้กำกับเข้ามาคุย สุดท้ายเราทำได้ก็จริง แต่จุดนั้นทำให้เราเศร้ากับตัวเอง 

ผมได้เรียนรู้ว่ารางวัลไม่การันตีอะไรเลย ทุกอย่างขึ้นอยู่กับจิตใจของเราล้วน ๆ มึงยังเก่งไม่พอ มึงเริ่มหลงตัวเองแล้วหรือเปล่า อ่อนซ้อมไง ซีนดราม่า ประเด็นครอบครัวที่ปกติเป็นดราม่าที่ง่ายที่สุดในชีวิตนักแสดงของเรา แต่วันนั้นเราทำไม่ได้ ผมเลยรู้ตัวว่าต้องพยายามอีก ต้องซ้อมอีก หยุดไม่ได้

ทำ…ไม่หยุด

นอกเหนือจากงานแสดง ทุกวันนี้มีอะไรบ้างที่คุณทำไม่หยุด

ฟิตเนส ไม่เคยหยุดเลย ถ้าไม่ประสบอุบัติเหตุ ป่วย หรือผ่าตัด ผมไม่เคยหยุด มันอยู่กับผมมานานกว่าชีวิตการแสดงอีก อยู่จนชิน ทำได้โดยไม่รู้สึกขี้เกียจ นอนสต็อปจริง ๆ ครับ (หัวเราะ)

อ้อ การ์ตูนก็เลิกอ่านไม่ได้ ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีงาน ผมอ่านการ์ตูนถึงเช้า สมมติอ่านเรื่องนี้จบ ผมหาเรื่องใหม่ทันทีเลยนะ อ่านไปเรื่อย ๆ

นอกจากอ่านการ์ตูน ได้ข่าวว่าคุณเพิ่งเข้าวงการบอร์ดเกม

จริงครับ บอร์ดเกมก็นอนสต็อป เป็นวงการที่เพิ่งเข้ามาไม่นานแต่ชอบมาก พรุ่งนี้ก็นัดกับพี่น้องและทีมไปเล่นเกมเดียว 7 ชั่วโมง งงมาก อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นยังไง เห็นในคลิปเขาเล่นแล้วน้ำตาไหลกันหมด

ทำไมเขาถึงร้องไห้กันเหรอ

นั่นสิ ผมก็สงสัยว่าทำไม เลยอยากไปเล่นดู เห็นเขาบอกว่าเนื้อเรื่องของบอร์ดเกมดีมาก ๆ ผมไม่เคยนั่งเล่นบอร์ดเกมเดียว 7 ชั่วโมงมาก่อน อย่างพรุ่งนี้ก็ต้องนัดล่วงหน้า ปกติผมไม่ค่อยชวนใครไปทำอะไรเลยนะ จะมีแค่บอร์ดเกมนี่แหละที่ผมกล้าชวน คนอื่นก็คงงง บอร์ดเกมอะไร 7 ชั่วโมง แต่สุดท้ายเขาก็ไปกับผม (หัวเราะ)

บอร์ดเกมมีดีอะไรให้คุณตกหลุมรัก

มันสนุกดี คลายเครียด ผมเป็นคนเข้าหาคนไม่เก่ง มีความเป็นอินโทรเวิร์ต แต่บอร์ดเกมช่วยละลายพฤติกรรม บางทีก็เล่นกันช่วงพักกอง ถ้ารายการโปรโมตไหนมีให้เล่นเกม มาเลย ผมยินดีไปมาก ๆ

ทั้งที่งานและกิจกรรมเยอะมาก แต่คุณดูไม่เคยหยุดบริหารความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวเลยนะ

(หัวเราะ) ผมไม่เคยพยายามบริหารเลยครับ เป็นความโชคดีมากกว่าที่พอเลือกเป็นนักแสดง กลายเป็นว่าอาชีพนี้ดึงครอบครัวให้มาอยู่ด้วยกัน ทุกคนสนับสนุนสิ่งนี้ พ่อ แม่ พี่สาว น้องสาว จะคุยกับผมตลอด ได้นัดกินข้าวกัน ปรึกษาชีวิตกันบ่อย กลายเป็นความสัมพันธ์ธรรมชาติไปโดยปริยาย

ผมกล้าพูดเลยว่าการแสดงนี่แหละที่ช่วยให้ผมคุยกับที่บ้านมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ อย่างที่บอก ประวัติผมไม่ดี (หัวเราะ) เคยถูกเขาห้ามนู่นห้ามนี่ เป็นวัยรุ่นดื้อ ๆ ชอบต่อต้าน คิดว่าเขาคงไม่เข้าใจเรา แต่พอเป็นนักแสดงแล้วดีมาก ๆ มันไม่ได้เปลี่ยนแค่ชีวิตเรา แต่เปลี่ยนความสัมพันธ์ที่เรามีต่อครอบครัวด้วย

เปลี่ยนยังไง

หลังจากไม่ได้อยู่ค่าย แม่ก็มาช่วยจัดคิว พ่อช่วยคุยเรื่องเอกสารสัญญา กลายเป็นว่าคนในครอบครัวอยู่รอบอาชีพนี้ เป็นความโชคดีจริง ๆ นะ เราได้ใช้เวลาร่วมกันโดยแทบไม่ต้องพยายามเลย แต่ผมก็เข้าใจศิลปินนักแสดงที่อาจจะอยู่คนละจังหวัดกับครอบครัวนะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงต้องบริหารจัดการเวลาที่จะได้ใช้ร่วมกัน

หยุด…ไม่ทำ

คุณต้องหยุดความฝันในการเป็นนักวาดการ์ตูนกับนักอเมริกันฟุตบอลด้วยเงื่อนไขบางอย่าง อาชีพนักแสดงมีเงื่อนไขแบบนั้นไหม

ลูกครับ ถ้ามีคำว่าลูกปุ๊บ ความฝันของผมจะเปลี่ยนไปโฟกัสที่ลูกทันที 

ไม่รู้เหมือนกันนะ ผมชอบวิธีที่พี่โจ๊กเลี้ยง น้องยี่หวา กับ น้องยูจิน มาก ผมเห็นเขาทุ่มเทให้กับลูกสาวทั้ง 2 คน สนิทกัน ไปรับที่โรงเรียน น่ารัก เป็นความสัมพันธ์ที่ดีมาก ๆ 

ผมประทับใจมากที่พี่โจ๊กพูดได้อย่างเต็มปากว่าความฝันของเขาคือการช่วยให้ลูกประสบความสำเร็จ เราฟังแล้วรู้สึกเลยว่า นี่แหละ นี่เลย นี่คือสิ่งที่เราอยากพูดบ้างเหมือนกัน 

ถ้าผมมีลูกตอนนี้ ผมก็คงพูดแบบเดียวกัน

หลายคนหวงแหนความฝันเกินกว่าจะมีลูก หรือต่อให้มีลูกก็ยังไม่พร้อมปล่อยมือจากความฝัน แต่คุณดูไม่ใช่แบบนั้น

ผมหวงแหนความฝันนะ หวงแหนมาก แต่ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงพร้อมปล่อยมือจากมันทันทีที่มีลูก คงเป็นแค่การเข้าใจชีวิต

ผมไม่ได้มีปรัชญาอะไรมากมาย แค่รู้สึกว่าคงดีกว่าด้วยซ้ำ ถ้าได้สนับสนุนและเป็นเบื้องหลังให้ลูกรู้สึกปลอดภัย

ในเมื่อเราตั้งใจจะมีเขาแล้ว แปลว่าเขาย่อมต้องสำคัญกว่าความฝันของเรา อาจจะแค่นั้นเองล่ะมั้ง